zaterdag 26 juli 2008
Zuurvrij weer de moeite waard
Bij de post het jongste nummer, het veertiende al, van Zuurvrij. Dat is het immer aantrekkelijke tijdschrift van het AMVC-Letterenhuis. Voor deze editie is een gulle greep in de fotoverzameling van het Archief en Museum van het Vlaams Cultuurleven gedaan. Dat leverde een verrukkelijk bladernummer op, met zelden geziene foto’s van zulke uiteenlopende literatoren als Hugo Claus, Filip De Pillecyn, Wies Moens, Stijn Streuvels en Felix Timmermans (thuis in Lier geportretteerd met echtgenote Marieke, dochter Clara en zoon Gommaar). Speciale aandacht is er voor foto’s van operadiva’s en voor de oeuvres van de fotografen Edgar Barbaix, Marcel De Backer en Nestor Gerard.
Bij de post het jongste nummer, het veertiende al, van Zuurvrij. Dat is het immer aantrekkelijke tijdschrift van het AMVC-Letterenhuis. Voor deze editie is een gulle greep in de fotoverzameling van het Archief en Museum van het Vlaams Cultuurleven gedaan. Dat leverde een verrukkelijk bladernummer op, met zelden geziene foto’s van zulke uiteenlopende literatoren als Hugo Claus, Filip De Pillecyn, Wies Moens, Stijn Streuvels en Felix Timmermans (thuis in Lier geportretteerd met echtgenote Marieke, dochter Clara en zoon Gommaar). Speciale aandacht is er voor foto’s van operadiva’s en voor de oeuvres van de fotografen Edgar Barbaix, Marcel De Backer en Nestor Gerard.
Voorts een documentair overzicht van de bouw van het Letterenhuis, aan de Minderbroedersstraat, een artikel over het fotoaffiche en een beschouwing over de stereodaguerrotypieën die de Antwerpse familie Sleeckx naliet. Die was er snel bij met het op de gevoelige plaat vastleggen van vaders, moeders, kinderen en aanverwanten. Mevrouw Sleeckx, zo moge blijken uit bijgaande portretstudie in sepia, was een mysterieus mooie madame. Stijn Streuvels is het meest bekend als schrijver, maar hij was zijn leven lang ook een verwoed amateur-fotograaf. Zuurvrij belicht dat aspect van ’s mans talent met het afdrukken van acht van diens opnamen.
www.letterenhuis.be
www.letterenhuis.be
vrijdag 25 juli 2008
De wolven in het bos
Amuseer me met Huilen met de wolven in het bos – Gemeenplaatsen van Léon Bloy (1846-1917). Daarin laat hij zijn licht schijnen over talloze stoplappen. Over de uitdrukking Parijs is niet in één dag gebouwd noteert hij: “Dat is mogelijk. Ik weet niet hoeveel dagen er nodig zijn om zo’n grote stad te bouwen, maar ik acht het heel waarschijnlijk dat het er meerdere geweest zijn. Daarbij komt dat het er niet in het minst toe doet.” Hè lekker, zo spits geformuleerd. Over Met vuur spelen: “Het boek Richteren vertelt dat Samson eens driehonderd vossen ving, aan de staart van elk van die dieren een fakkel bond en ze losliet in het koren van de Filistijnen. Zo speelde de verschrikkelijke nazireeër met vuur. Ik droom soms van een moderne Samson die driehonderd achterwerken van burgers in brand zou steken en hen zou loslaten tussen de anderen.” En over Een zachte dood sterven: “Ons beste woordenboek verzekert dat dit betekent: een natuurlijke dood sterven. Daar schiet je wat mee op! Dat impliceert dus gewoon dat er ook gevallen bestaan van bovennatuurlijke dood, maar het lijkt moeilijk om te preciseren welke dat zijn. Men sterft gewoonlijk aan een ziekte en zolang de betekenis van de woorden niet is afgeschaft zal ik blijven geloven dat iedere fysieke dood natuurlijk is. Cholera, gele koorts, beroerte, hondsdolheid en zonder uitzondering alle ziekten die de dood ten gevolge kunnen hebben zijn volledig natuurlijk. En ook als u door een autobus overreden wordt of als een schoorsteen op uw hoofd valt, is het natuurlijk dat de dood daarop volgt. Eveneens als u vergiftigd, doodgeschoten, doodgestoken, onthoofd wordt of verdrinkt. Ik kan het onmogelijk anders uitdrukken.” Ik hou van mensen als Bloy, die niks aannemen uit gemakzucht. Of omdat het zo hoort.
Amuseer me met Huilen met de wolven in het bos – Gemeenplaatsen van Léon Bloy (1846-1917). Daarin laat hij zijn licht schijnen over talloze stoplappen. Over de uitdrukking Parijs is niet in één dag gebouwd noteert hij: “Dat is mogelijk. Ik weet niet hoeveel dagen er nodig zijn om zo’n grote stad te bouwen, maar ik acht het heel waarschijnlijk dat het er meerdere geweest zijn. Daarbij komt dat het er niet in het minst toe doet.” Hè lekker, zo spits geformuleerd. Over Met vuur spelen: “Het boek Richteren vertelt dat Samson eens driehonderd vossen ving, aan de staart van elk van die dieren een fakkel bond en ze losliet in het koren van de Filistijnen. Zo speelde de verschrikkelijke nazireeër met vuur. Ik droom soms van een moderne Samson die driehonderd achterwerken van burgers in brand zou steken en hen zou loslaten tussen de anderen.” En over Een zachte dood sterven: “Ons beste woordenboek verzekert dat dit betekent: een natuurlijke dood sterven. Daar schiet je wat mee op! Dat impliceert dus gewoon dat er ook gevallen bestaan van bovennatuurlijke dood, maar het lijkt moeilijk om te preciseren welke dat zijn. Men sterft gewoonlijk aan een ziekte en zolang de betekenis van de woorden niet is afgeschaft zal ik blijven geloven dat iedere fysieke dood natuurlijk is. Cholera, gele koorts, beroerte, hondsdolheid en zonder uitzondering alle ziekten die de dood ten gevolge kunnen hebben zijn volledig natuurlijk. En ook als u door een autobus overreden wordt of als een schoorsteen op uw hoofd valt, is het natuurlijk dat de dood daarop volgt. Eveneens als u vergiftigd, doodgeschoten, doodgestoken, onthoofd wordt of verdrinkt. Ik kan het onmogelijk anders uitdrukken.” Ik hou van mensen als Bloy, die niks aannemen uit gemakzucht. Of omdat het zo hoort.
donderdag 24 juli 2008
De raadselen des levens
Het leven zit vol mysteriën. Je hoeft echt je ogen maar een beetje open te houden om tegen iets raadselachtigs aan te lopen. Zo ook op deze naamdag van de Heilige Christina de Wonderbare van Brustem. In eerste instantie dacht ik “Ja, en dan?”, in de veronderstelling dat iemand bij het schrijven in opstijvend beton het adres van zijn website niet af heeft kunnen krijgen. Maar zag ik hier WWW in een trottoirband gekerfd, stomtoevallig kwam ik in een ander deel van de stad een stoeprand tegen met daarin TTT….Wat zijn dat voor merkwaardige codes?
Het leven zit vol mysteriën. Je hoeft echt je ogen maar een beetje open te houden om tegen iets raadselachtigs aan te lopen. Zo ook op deze naamdag van de Heilige Christina de Wonderbare van Brustem. In eerste instantie dacht ik “Ja, en dan?”, in de veronderstelling dat iemand bij het schrijven in opstijvend beton het adres van zijn website niet af heeft kunnen krijgen. Maar zag ik hier WWW in een trottoirband gekerfd, stomtoevallig kwam ik in een ander deel van de stad een stoeprand tegen met daarin TTT….Wat zijn dat voor merkwaardige codes?
woensdag 23 juli 2008
Dick Matena verfraait Korte Nieuwstraat
In de Korte Nieuwstraat is voortaan naast de publieksingang van de Hendrik Conscience Stadsbibliotheek een nieuwe stripmuur klaar. Die kadert in de Beeldverhaalroute van de Stad Antwerpen, een initiatief van Mekanik Strip en Johan Bijttebier. Deze keer mocht Dick Matena aan de slag. Hij schilderde een fragment uit zijn stripbewerking van Willem Elsschots Kaas: de Grote Schrijver zelve op de Grote Markt. Matena deed zulks zeer fraai. Een aanwinst voor de stad!
In de Korte Nieuwstraat is voortaan naast de publieksingang van de Hendrik Conscience Stadsbibliotheek een nieuwe stripmuur klaar. Die kadert in de Beeldverhaalroute van de Stad Antwerpen, een initiatief van Mekanik Strip en Johan Bijttebier. Deze keer mocht Dick Matena aan de slag. Hij schilderde een fragment uit zijn stripbewerking van Willem Elsschots Kaas: de Grote Schrijver zelve op de Grote Markt. Matena deed zulks zeer fraai. Een aanwinst voor de stad!
dinsdag 22 juli 2008
Majestueuze rijkdom
Overigens is in Nijvel een uitzonderlijk mooie kerk die van Sint-Gertrudis. Het is een oude romaanse, en wat je daarvan bij binnentreden niét verwacht is licht en ruimte. Die vind je hier wel, en wat dat aangaat doet ze eerder aan een modern gebedshuis denken. Maar aan de muren zie je dat het hier wel degelijk om een eeuwenoud gebouw gaat. Al bijna dúizend jaar oud. Toen arduin en zandsteen nog naar mortel roken was de Duitse keizer Hendrik III hier in 1046 bij de inwijding present. Wanneer je vóór de kerk staat oogt die massaal, en het merkwaardige is dat wanneer je haar van de zijkanten beschouwt de absis juist bijzonder elegant overkomt.
Overigens is in Nijvel een uitzonderlijk mooie kerk die van Sint-Gertrudis. Het is een oude romaanse, en wat je daarvan bij binnentreden niét verwacht is licht en ruimte. Die vind je hier wel, en wat dat aangaat doet ze eerder aan een modern gebedshuis denken. Maar aan de muren zie je dat het hier wel degelijk om een eeuwenoud gebouw gaat. Al bijna dúizend jaar oud. Toen arduin en zandsteen nog naar mortel roken was de Duitse keizer Hendrik III hier in 1046 bij de inwijding present. Wanneer je vóór de kerk staat oogt die massaal, en het merkwaardige is dat wanneer je haar van de zijkanten beschouwt de absis juist bijzonder elegant overkomt.
Verliefd op hout?
Maar niet zo elegant als Maria. Het is dat je niet verliefd kunt worden op hout, maar in twijfel sta je in de Sint-Gertrudiskerk toch wel even. Want wat stond voor het beeld van de biddende Heilige Maagd toch een beeldschoon meisje model. Het is zeer ongewoon dat Maria blootshoofds en zonder enig attribuut wordt afgebeeld. Dit polychroom eiken beeld dateert van ongeveer 1480 en geldt terecht als een van de meesterwerken van de laatgotische beeldhouwkunst in Brabant.
Maar niet zo elegant als Maria. Het is dat je niet verliefd kunt worden op hout, maar in twijfel sta je in de Sint-Gertrudiskerk toch wel even. Want wat stond voor het beeld van de biddende Heilige Maagd toch een beeldschoon meisje model. Het is zeer ongewoon dat Maria blootshoofds en zonder enig attribuut wordt afgebeeld. Dit polychroom eiken beeld dateert van ongeveer 1480 en geldt terecht als een van de meesterwerken van de laatgotische beeldhouwkunst in Brabant.
maandag 21 juli 2008
Tapir te water
Behalve de olifant is de tapir, de Tapirus (Acrocodia) Indicus, bij mijn weten de enige slurfachtige. Weliswaar een heel bescheiden in vergelijking met de olifanten, maar wel een echte. De woudkoe gebruikt zijn slurfje wanneer hij onder water zwemt als snorkel. Nu kom ik toch al lang en dikwijls in de Zoo, maar ik zag de tapirs nog nooit zwemmen. En nu ineens wel!
Behalve de olifant is de tapir, de Tapirus (Acrocodia) Indicus, bij mijn weten de enige slurfachtige. Weliswaar een heel bescheiden in vergelijking met de olifanten, maar wel een echte. De woudkoe gebruikt zijn slurfje wanneer hij onder water zwemt als snorkel. Nu kom ik toch al lang en dikwijls in de Zoo, maar ik zag de tapirs nog nooit zwemmen. En nu ineens wel!
zondag 20 juli 2008
Synchroniciteit
Alles moet zijn zoals het is, want toeval bestaat niet. Maar soms krab je je toch achter de oren. Op weg van Nijvel naar Ukkel stapte ik uit in Braine-l’Alleud. Het was tijd om te lunchen. Aan een tafeltje bij het raam van taverne Les Drôles de Dames, in de schaduw van l’Eglise du Notre Dame, aanschouwde ik de drukte op de weekmarkt. De plaatselijke vogels kwetterden onrustig in de bomen door de lokkende bergen blozende krieken in de nabije kramen. Ik maakte er kennis met een smakelijk klein geitenkaasje, Rocamadour. Zag dat later op de markt, en nam er een paar mee naar huis. Slechts € 1,15 per stuk. En nu zie ik in mijn Postvak in groeten van Sieglinde, uit de Dordogne. Dat het er warm is. Dat de regimecrisis noodgedwongen via Het Nieuwsblad wordt gevolgd vanwege ‘geen deftige Vlaamse kranten verkrijgbaar’ en dat er een bezoek is gebracht aan een religieuze site (‘Heel erg de moeite... maar met meer dan 200 trappen ook niet van de poes. Vroeger deden boetelingen het op blote knieën.’). En hoe heet die religieuze site? Rocamadour! Tot voor kort nog nóóit van gehoord, en er nu op twee manieren mee geconfronteerd. Bizar….
Alles moet zijn zoals het is, want toeval bestaat niet. Maar soms krab je je toch achter de oren. Op weg van Nijvel naar Ukkel stapte ik uit in Braine-l’Alleud. Het was tijd om te lunchen. Aan een tafeltje bij het raam van taverne Les Drôles de Dames, in de schaduw van l’Eglise du Notre Dame, aanschouwde ik de drukte op de weekmarkt. De plaatselijke vogels kwetterden onrustig in de bomen door de lokkende bergen blozende krieken in de nabije kramen. Ik maakte er kennis met een smakelijk klein geitenkaasje, Rocamadour. Zag dat later op de markt, en nam er een paar mee naar huis. Slechts € 1,15 per stuk. En nu zie ik in mijn Postvak in groeten van Sieglinde, uit de Dordogne. Dat het er warm is. Dat de regimecrisis noodgedwongen via Het Nieuwsblad wordt gevolgd vanwege ‘geen deftige Vlaamse kranten verkrijgbaar’ en dat er een bezoek is gebracht aan een religieuze site (‘Heel erg de moeite... maar met meer dan 200 trappen ook niet van de poes. Vroeger deden boetelingen het op blote knieën.’). En hoe heet die religieuze site? Rocamadour! Tot voor kort nog nóóit van gehoord, en er nu op twee manieren mee geconfronteerd. Bizar….
zaterdag 19 juli 2008
Koffie in Nijvel
Hoewel de verwikkelingen prima te volgen zijn via krant, radio, televisie en het web vond ik het toch tijd om in deze nadagen van België zoals we het kenden weer eens een kijkje in de andere landsdelen te gaan nemen. Koffietje gaan drinken in Nijvel. De taverne op de markt die ik op de bonnefooi was binnengestapt, bleek nog l'Union te heten ook. De plaatselijke La Nouvelle Gazette meldde dat Vlaanderen van de .be af wil en een .vl wenst. De inboorlingen waren sympathieke mensen, die zich nergens druk om leken te maken. Ik zag in Nijvel één Belgische driekleur aan een woning hangen, en die was nog behoorlijk verkleurd ook (de driekleur, niet de woning).
Ook in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest ging alles zijn gangetje. Het dagelijks leven in Anderlecht, Ganshoren, Schaarbeek en Ukkel vertoonde geen merkwaardige afwijkingen. Hooguit in Laken was het iets drukker dan gebruikelijk. In Brussel zelve werden voor het Koninklijk Paleis de tribunes voor de Nationale Feestdag opgebouwd. En het Justitiepaleis is nog steeds gehuld in een woud van steigers. De aannemer die destijds die dingen wegzette is ondertussen al dusdanig lang failliet (en de restauratiewerken liggen al die tijd stil) dat Brussel de versleten steigers, die als ze gaan vallen een gevaar voor passanten zijn, dan zelf maar kocht om ze te verwijderen. Hoe lang zal dát nog duren? Zucht. Nogmaals: alles zijn gangetje dus. Zag een leuke spotprent, waarin Paola zich bezorgd over de schouder van Albert II, die een pen op een blanco vel papier houdt, buigt en vraagt: “Lukt het een beetje, lieve?” Waarop Albert: “Vorig jaar klapte ik dicht na Oewaarde landgenoten, nu al na Oewaarde….” Ik denk dat de huidige regimecrisis wél positief is voor de kijkcijfers van de redevoering die de vorst ter gelegenheid van de Nationale Feestdag houdt: volgens mij is het voor het éérst in de geschiedenis dat de bevolking benieuwd is naar wat de koning zal gaan zeggen….
vrijdag 18 juli 2008
De zielen
Even tijd voor De zielen, een naar mijn smaak mooi en zuiver gedicht van Anthonie Donker (pseudoniem van Anthonie Donkersloot, 1902-1965), uit zijn bundel De grondtoon – Een keuze uit de gedichten (Querido, Amsterdam, 1963):
In alle ogen liggen zij te wachten
als dieren opgesloten in de stal.
Nog is het of een reikhalzend verwachten
erin blijft uitzien naar wat komen zal.
Maar dicht daarachter liggen de gedachten
en deze weifelen, en wijken al.
Ach zij zijn kleinbehuisd en niet bij machte
zich te bevrijden naar het open dal.
Soms waagt een ziel zichzelve te verlaten
maar als zij ingaat tot een andre ziel,
is ’t of een schaduw over deze viel.
Verschrikt om wie zij binnen heeft gelaten
ziet haar de ander aan en waar zij zijn,
weet geen van beide, op het vervreemd domein.
Even tijd voor De zielen, een naar mijn smaak mooi en zuiver gedicht van Anthonie Donker (pseudoniem van Anthonie Donkersloot, 1902-1965), uit zijn bundel De grondtoon – Een keuze uit de gedichten (Querido, Amsterdam, 1963):
In alle ogen liggen zij te wachten
als dieren opgesloten in de stal.
Nog is het of een reikhalzend verwachten
erin blijft uitzien naar wat komen zal.
Maar dicht daarachter liggen de gedachten
en deze weifelen, en wijken al.
Ach zij zijn kleinbehuisd en niet bij machte
zich te bevrijden naar het open dal.
Soms waagt een ziel zichzelve te verlaten
maar als zij ingaat tot een andre ziel,
is ’t of een schaduw over deze viel.
Verschrikt om wie zij binnen heeft gelaten
ziet haar de ander aan en waar zij zijn,
weet geen van beide, op het vervreemd domein.
donderdag 17 juli 2008
Kerzenopfer
Alleen al omwille van die heerlijke taal volg ik wel eens een etappe van de Giro of de Tour de France op de RAI. Het Italiaans is poëtisch. Ik kijk ook graag naar ARD of WDR. Want, al is ze minder populair, ook het Duits is een fraaie taal. Waar het Nederlands (viel me op terwijl ik naar een voetbalwedstrijd keek) met Afstand tot het doel vier woorden nodig heeft, is het Duits ferm met Torentfernung. Een strak woord voor De verbinding is verbroken is dan weer Bildausfall. En heel erg mooi vond ik, toen ik in de Katholische Pfarrgemeinde Sankt Heribert, Sankt Joseph und Heilige Dreifaltigkeit in Keulen een kaarsje ging branden, de mededeling Kerzenopfer!
Alleen al omwille van die heerlijke taal volg ik wel eens een etappe van de Giro of de Tour de France op de RAI. Het Italiaans is poëtisch. Ik kijk ook graag naar ARD of WDR. Want, al is ze minder populair, ook het Duits is een fraaie taal. Waar het Nederlands (viel me op terwijl ik naar een voetbalwedstrijd keek) met Afstand tot het doel vier woorden nodig heeft, is het Duits ferm met Torentfernung. Een strak woord voor De verbinding is verbroken is dan weer Bildausfall. En heel erg mooi vond ik, toen ik in de Katholische Pfarrgemeinde Sankt Heribert, Sankt Joseph und Heilige Dreifaltigkeit in Keulen een kaarsje ging branden, de mededeling Kerzenopfer!
woensdag 16 juli 2008
Over nationale banken
Wij wonen tegenover de Nationale Bank van België, een megalomaan eclectisch bouwwerk. Ineens vroeg ik mij, nu het land amechtig probeert niet te exploderen, af of de eerste machthebbers bewust hebben gekozen voor de naam Nationale Bank van België, die in het Frans natuurlijk braaf Banque Nationale du Belgique heet. Ik bedoel: met de nadruk op nationale, alsof ze toen al zagen aankomen dat het uiteindelijk fout af zou lopen met die meerdere zielen in één borst. Alleen een qua taalproblematiek vergelijkbaar land als Canada heeft het instituut ook nadrukkelijk Banque Nationale du Canada/National Bank of Canada genoemd. Een beetje surfen leert dat de term ‘national(e)’ bij de meeste buren niet voorkomt: Banca d’Italia, Banco de España, Bank of England, Banque Centrale du Luxembourg, Banque de France, Deutsche Bundesbank, de Nederlandsche Bank….
Wij wonen tegenover de Nationale Bank van België, een megalomaan eclectisch bouwwerk. Ineens vroeg ik mij, nu het land amechtig probeert niet te exploderen, af of de eerste machthebbers bewust hebben gekozen voor de naam Nationale Bank van België, die in het Frans natuurlijk braaf Banque Nationale du Belgique heet. Ik bedoel: met de nadruk op nationale, alsof ze toen al zagen aankomen dat het uiteindelijk fout af zou lopen met die meerdere zielen in één borst. Alleen een qua taalproblematiek vergelijkbaar land als Canada heeft het instituut ook nadrukkelijk Banque Nationale du Canada/National Bank of Canada genoemd. Een beetje surfen leert dat de term ‘national(e)’ bij de meeste buren niet voorkomt: Banca d’Italia, Banco de España, Bank of England, Banque Centrale du Luxembourg, Banque de France, Deutsche Bundesbank, de Nederlandsche Bank….
Ça ira voortaan op groter formaat
Henri-Floris Jespers ontdekte op het net un blogue discrètement mystificateur: “In het gemeentemuseum van de Italiaanse stad Modena trof ik een foto van ene Ubaldo Guicciardini. Die zou in Modena geboren (31 december 1891) en getogen zijn, en er (merkwaardigerwijze op zijn verjaardag, 31 december 1953) ook de laatste adem hebben uitgeblazen. De opname in kwestie zou op 17 september 1938 gemaakt zijn tijdens een vakantie in België, in Verviers meer bepaald. Guicciardini zou vrienden in Antwerpen en Brussel hebben gehad. Hij schreef onder meer het toneelstuk La Poponaia (La Melonnière), waarvan bekend is dat het in elk geval op vrijdag 19 januari 1951 is opgevoerd in Antwerpen. Dat gebeurde in het toenmalige Théatre du Foyer, aan de Paleisstraat 41. Ubaldo Guicciardini schreef ook de dichtbundel Nei prossimi giorni. Er doen vreemd genoeg geruchten de ronde dat Ubaldo Guicciardini helemaal niet bestaan zou hebben, en een alter ego van Paul Neuhuys zou zijn geweest.”
Henri-Floris Jespers ontdekte op het net un blogue discrètement mystificateur: “In het gemeentemuseum van de Italiaanse stad Modena trof ik een foto van ene Ubaldo Guicciardini. Die zou in Modena geboren (31 december 1891) en getogen zijn, en er (merkwaardigerwijze op zijn verjaardag, 31 december 1953) ook de laatste adem hebben uitgeblazen. De opname in kwestie zou op 17 september 1938 gemaakt zijn tijdens een vakantie in België, in Verviers meer bepaald. Guicciardini zou vrienden in Antwerpen en Brussel hebben gehad. Hij schreef onder meer het toneelstuk La Poponaia (La Melonnière), waarvan bekend is dat het in elk geval op vrijdag 19 januari 1951 is opgevoerd in Antwerpen. Dat gebeurde in het toenmalige Théatre du Foyer, aan de Paleisstraat 41. Ubaldo Guicciardini schreef ook de dichtbundel Nei prossimi giorni. Er doen vreemd genoeg geruchten de ronde dat Ubaldo Guicciardini helemaal niet bestaan zou hebben, en een alter ego van Paul Neuhuys zou zijn geweest.”
In een van de vorige nummers van Ça ira wijdden Jespers cum suis aandacht aan deze Ubaldo Guicciardini. In het jongste nummer (bullétin numéro 34 alweer, en vanaf heden op A4- in plaats van op A5-formaat) citeert Jespers het volledige bericht. Jespers: ‘Le blogueur facétieux pousse l’ironie jusqu’a souligner que Guicciardini a rendu l’âme le jour même de son anniversaire, ce qui fut le cas de Paul Neuhuys.’ Ook dit nummer weer veel informatie over Neuhuys, vooral over zijn relatie met Maurice Gauchez. Sterke portretten van Gauchez en Michel de Ghelderode door de graficus Pierre-Louis Flouquet en een necrologie over de Franse avant-gardistische dichter en musicus Henri Chopin (18 juni 1922-3 januari 2008).
dinsdag 15 juli 2008
Niet de grootste
België is, zolang het nog bestaat, op bepaalde vlakken een bijzonder land. Zo is het een van de weinige Europese staten zonder eilanden, om maar iets te noemen. Maar héél apart vind ik toch ook wel het gegeven dat België een van de weinige landen is (als het niet al het enige is) waar McDonalds niét de grootste fastfoodketen is. In 1971 opende Quick (ondertussen in Franse handen, maar aan de formule werd en wordt niet getornd) een eerste restaurant in het nabije Schoten. Inmiddels zijn er honderden in den lande én in het buitenland. En in België is Quick marktleider. Vóór de nummer 1 wereldwijd, McDonalds. Waarvan akte!
België is, zolang het nog bestaat, op bepaalde vlakken een bijzonder land. Zo is het een van de weinige Europese staten zonder eilanden, om maar iets te noemen. Maar héél apart vind ik toch ook wel het gegeven dat België een van de weinige landen is (als het niet al het enige is) waar McDonalds niét de grootste fastfoodketen is. In 1971 opende Quick (ondertussen in Franse handen, maar aan de formule werd en wordt niet getornd) een eerste restaurant in het nabije Schoten. Inmiddels zijn er honderden in den lande én in het buitenland. En in België is Quick marktleider. Vóór de nummer 1 wereldwijd, McDonalds. Waarvan akte!
Amper heeft CharmAntwerpen deze foto gepost met als bijschrift Net België, alleen de gevel staat er nog…, of Yves Leterme dient bij de koning zijn ontslag in als federaal regeringsleider. Benieuwd hoe dat af gaat lopen….
www.charmantwerpen.be
www.charmantwerpen.be
maandag 14 juli 2008
De evolutie is nog niet gedaan
De mens is fysiek nog niet uitgeëvolueerd. Recent Brits wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat jongeren dikkere en gespierdere duimen hebben dan ouderen! Vooral bij jongeren onder de 25 jaar is het verschil goed meetbaar. Het wordt veroorzaakt door hun ruime gebruik van elektronica. Bijna iedereen onder de 25 heeft een mobiele telefoon, en gebruikt die ook. Ouderen en mensen die weinig mobiel bellen (waaronder ik) bedienen hun gsm met willekeurig welke vinger. -25’ers echter bedienen hun toestel met de duim. Dat klopt. Hun behendigheid was me al eens opgevallen. Behalve telefoontjes vragen ook computerspelletjes en het bedienen van de computer met het toetsenbord veelvuldig gebruik van de duim. De duim wordt kortom niet alleen sterker, hij wordt ook voor meer activiteiten gebruikt. De merkbare evolutie? Jongeren bellen aan met de duim! Sinds mensenheugenis doen we dat toch allemaal met de wijsvinger. Ik vind dit werkelijk frappant. Aanbellen met je duim….
De mens is fysiek nog niet uitgeëvolueerd. Recent Brits wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat jongeren dikkere en gespierdere duimen hebben dan ouderen! Vooral bij jongeren onder de 25 jaar is het verschil goed meetbaar. Het wordt veroorzaakt door hun ruime gebruik van elektronica. Bijna iedereen onder de 25 heeft een mobiele telefoon, en gebruikt die ook. Ouderen en mensen die weinig mobiel bellen (waaronder ik) bedienen hun gsm met willekeurig welke vinger. -25’ers echter bedienen hun toestel met de duim. Dat klopt. Hun behendigheid was me al eens opgevallen. Behalve telefoontjes vragen ook computerspelletjes en het bedienen van de computer met het toetsenbord veelvuldig gebruik van de duim. De duim wordt kortom niet alleen sterker, hij wordt ook voor meer activiteiten gebruikt. De merkbare evolutie? Jongeren bellen aan met de duim! Sinds mensenheugenis doen we dat toch allemaal met de wijsvinger. Ik vind dit werkelijk frappant. Aanbellen met je duim….
zondag 13 juli 2008
Het Plein van de Grot
Langs de Rue Leopold I/Leopold I-laan in Jette/Jette ligt het Place de la Grotte/Het Grotplein. Een wonderlijke plek. Her en der crucifixen, en in de rondte bizarre kleine kapelletjes waarin de kruiswegstaties zijn afgebeeld. Het Ave Maria en de krans om Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdes heen zijn in azuurblauw neon dusdanig kitscherig dat het weer mooi is. Het belangrijkste: de devotie lééft er. Het aantal brandende kaarsen is er nauwelijks te tellen. In de hoofdstad van Europa vallen heel wat onbekende eigenaardigheden te ontdekken....
Langs de Rue Leopold I/Leopold I-laan in Jette/Jette ligt het Place de la Grotte/Het Grotplein. Een wonderlijke plek. Her en der crucifixen, en in de rondte bizarre kleine kapelletjes waarin de kruiswegstaties zijn afgebeeld. Het Ave Maria en de krans om Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdes heen zijn in azuurblauw neon dusdanig kitscherig dat het weer mooi is. Het belangrijkste: de devotie lééft er. Het aantal brandende kaarsen is er nauwelijks te tellen. In de hoofdstad van Europa vallen heel wat onbekende eigenaardigheden te ontdekken....
zaterdag 12 juli 2008
Mis rariteitenkabinet
Ik mis het Volkskundemuseum. Ik wandelde regelmatig binnen in het gebouw aan de Gildekamersstraat, pal achter het stadhuis. Een mooie, oude tentoonstellingsruimte met een ruime trappenpartij. Sinds augustus jammer genoeg gesloten. De collectie wordt overgenomen door het Museum aan de Stroom (het MAS), dat op ’t Eilandje aan het verrijzen is en als alles goed gaat over twee jaar de deuren opent. Het was vaak verrassend hoe ‘de volkskunde’ er was uitgestald. Gebruiksvoorwerpen uit vroeger eeuwen, stoffige kermisattracties van voor De Groote Oorlog, antiek speelgoed, de oudste drums van de Trommelaren van Antwerpen, schedels met opgezette raven erop, een pijprokende kikker die domino zit te spelen, heksentanden, een opgezette krokodil die naast de zaag van een zaagvis aan een ketting aan het plafond hangt, liefdesthermometers en een volledig nagebouwde apotheek die tot 1930 nog de deuren openhield aan het Kipdorp.
Ik mis het Volkskundemuseum. Ik wandelde regelmatig binnen in het gebouw aan de Gildekamersstraat, pal achter het stadhuis. Een mooie, oude tentoonstellingsruimte met een ruime trappenpartij. Sinds augustus jammer genoeg gesloten. De collectie wordt overgenomen door het Museum aan de Stroom (het MAS), dat op ’t Eilandje aan het verrijzen is en als alles goed gaat over twee jaar de deuren opent. Het was vaak verrassend hoe ‘de volkskunde’ er was uitgestald. Gebruiksvoorwerpen uit vroeger eeuwen, stoffige kermisattracties van voor De Groote Oorlog, antiek speelgoed, de oudste drums van de Trommelaren van Antwerpen, schedels met opgezette raven erop, een pijprokende kikker die domino zit te spelen, heksentanden, een opgezette krokodil die naast de zaag van een zaagvis aan een ketting aan het plafond hangt, liefdesthermometers en een volledig nagebouwde apotheek die tot 1930 nog de deuren openhield aan het Kipdorp.
Exodus
Max Elskamp zou er zijn ogen uit hebben gekeken. Elskamp (1862-1931) was een Antwerps dichter die in het Frans schreef. Hij was ook beeldend kunstenaar, verzamelaar van bric-à-brac én de stichter van het Volkskundemuseum. Hij heeft de opening en de eerste jaren ervan nog meegemaakt. Hij woonde in de nabije Sint-Paulusstraat. En in de Eerste Wereldoorlog verbleef hij in mijn geboorteplaats, in Bergen op Zoom. Hij huurde er, met zijn huisknecht, een etage aan de Zuidwestsingel. Elskamp schreef in die periode zijn bundel Sous les tentes de l’exode.
Max Elskamp zou er zijn ogen uit hebben gekeken. Elskamp (1862-1931) was een Antwerps dichter die in het Frans schreef. Hij was ook beeldend kunstenaar, verzamelaar van bric-à-brac én de stichter van het Volkskundemuseum. Hij heeft de opening en de eerste jaren ervan nog meegemaakt. Hij woonde in de nabije Sint-Paulusstraat. En in de Eerste Wereldoorlog verbleef hij in mijn geboorteplaats, in Bergen op Zoom. Hij huurde er, met zijn huisknecht, een etage aan de Zuidwestsingel. Elskamp schreef in die periode zijn bundel Sous les tentes de l’exode.
vrijdag 11 juli 2008
Hun tijd ver vooruit
In Westermanns Grosser Atlas zur Weltgeschichte valt het me op de kaart van Europa van 1815 op dat Andorra en San Marino toentertijd de enige twee republieken waren in een verder volledig royalistisch continent dat bulkte van de graafschappen, hertogdommen, keizerrijken, koninkrijken, prinsdommen en sultanaten....
In Westermanns Grosser Atlas zur Weltgeschichte valt het me op de kaart van Europa van 1815 op dat Andorra en San Marino toentertijd de enige twee republieken waren in een verder volledig royalistisch continent dat bulkte van de graafschappen, hertogdommen, keizerrijken, koninkrijken, prinsdommen en sultanaten....
donderdag 10 juli 2008
Verdwenen in het groothertogdom
Een hartelijke groet. Die kreeg ik uit Luxemburg, van mijn vriend Ron Scherpenisse. Die vindt de hoofdstad van het gelijknamige land een heerlijk oord. Dat hij er nog dikwijls heen moge tijgen. Behalve een groet kreeg ik van de attente Ron ook een foto. Van een verdwenen deur. Ter uitbreiding van mijn verzameling:
www.vanisheddoors.blogspot.com
Een hartelijke groet. Die kreeg ik uit Luxemburg, van mijn vriend Ron Scherpenisse. Die vindt de hoofdstad van het gelijknamige land een heerlijk oord. Dat hij er nog dikwijls heen moge tijgen. Behalve een groet kreeg ik van de attente Ron ook een foto. Van een verdwenen deur. Ter uitbreiding van mijn verzameling:
www.vanisheddoors.blogspot.com
woensdag 9 juli 2008
Hoge vruchtbaarheid
We aten en dronken lekker bij onze bovenste beste buur Danny, op het terras voor zijn penthouse boven op onze building. Plotsklaps viel me, zich dapper aan het grind ontworstelend, een plantje op. Bóven op een gebouw, geen warme grond in de buurt. Verrassend hoe de natuur zich telkens weet aan te passen aan de meest merkwaardige omstandigheden. Zomaar in de hoogte, iets dat verdacht veel weg heeft van een gewone teunisbloem (oenothera bienis).
We aten en dronken lekker bij onze bovenste beste buur Danny, op het terras voor zijn penthouse boven op onze building. Plotsklaps viel me, zich dapper aan het grind ontworstelend, een plantje op. Bóven op een gebouw, geen warme grond in de buurt. Verrassend hoe de natuur zich telkens weet aan te passen aan de meest merkwaardige omstandigheden. Zomaar in de hoogte, iets dat verdacht veel weg heeft van een gewone teunisbloem (oenothera bienis).
dinsdag 8 juli 2008
Geliefd bij het volk
Bezig in Keizers sterven niet in bed van Fik Meijer. Boeiend boek. Verrassend ook soms. Wij stellen ons Nero voor als een machtswellusteling (als je kruiswoordraadsels invult weet je dat de omschrijving ‘wreed heerser’ staat voor Nero), maar zijn onderdanen waren dol op hem: “Nero werd begraven in het familiegraf van de Domitii, op de heuvel Pincius, zichtbaar vanaf het Marsveld. Een sarcofaag van porfier en een marmeren altaar binnen een stenen balustrade hielden de herinnering aan hem levend. Want al was hij gehaat bij de senaat, het gewone volk, dat hij had bedacht met imposante schouwspelen, had van hem gehouden. Nog jaren later was zijn graftombe in de lente en de zomer getooid met bloemen.”
Bezig in Keizers sterven niet in bed van Fik Meijer. Boeiend boek. Verrassend ook soms. Wij stellen ons Nero voor als een machtswellusteling (als je kruiswoordraadsels invult weet je dat de omschrijving ‘wreed heerser’ staat voor Nero), maar zijn onderdanen waren dol op hem: “Nero werd begraven in het familiegraf van de Domitii, op de heuvel Pincius, zichtbaar vanaf het Marsveld. Een sarcofaag van porfier en een marmeren altaar binnen een stenen balustrade hielden de herinnering aan hem levend. Want al was hij gehaat bij de senaat, het gewone volk, dat hij had bedacht met imposante schouwspelen, had van hem gehouden. Nog jaren later was zijn graftombe in de lente en de zomer getooid met bloemen.”
maandag 7 juli 2008
De Mannen van Bevers
Tja, het moest er natuurlijk een keer van komen: in de hoofdstad van Noord-Brabant, ’s-Hertogenbosch, is uw dienaar vereeuwigd middels een stalen sculptuur. Uit pure bescheidenheid liet ik mijn familie zulks nimmer weten. Maar het oplettende oog van mijn geliefde neef Maarten Bevers, zoon van mijn broertje Peter, registreerde mijn beeltenis onverbiddelijk. Ziehier de Mannen van Bevers in Den Bosch!
Tja, het moest er natuurlijk een keer van komen: in de hoofdstad van Noord-Brabant, ’s-Hertogenbosch, is uw dienaar vereeuwigd middels een stalen sculptuur. Uit pure bescheidenheid liet ik mijn familie zulks nimmer weten. Maar het oplettende oog van mijn geliefde neef Maarten Bevers, zoon van mijn broertje Peter, registreerde mijn beeltenis onverbiddelijk. Ziehier de Mannen van Bevers in Den Bosch!
Uit het Noorden waait de Muze aan
Hannie Rouweler bloemleesde 73 dichters die een vers aan Groningen wijdden. Bij Uitgeverij Passage is nu die verzameling Uit het Noorden waait de muze aan verschenen. Daarin mijn Eén keer thuis in Groningen, over Dick Nanninga. Het boek bevat werk van Anne van Amstel, Jurre van den Berg, Bert Bevers, Catharina Boer, Carla Bogaards, Chrétien Breukers, Frans August BRocatus, Floris Brown, Tsead Bruinja, Frans Budé, Anneke Claus, Daniël Dee, Tom van Deel, André Degen, Job Degenaar, Ewoud Willem van Doorn, Bart FM Droog, Remco Ekkers, Maarten van den Elzen, Tjarda Eskes, Sieger Geertsma, Paul Gellings, Wouter Godijn, Hans Groenewegen, Karel ten Haaf, Albert Hagenaars, Kees Hermis, Rozalie Hirs, Tjitse Hofman, Chris Houwman, Joris Iven, Miriam Janssen, Paul Janssen, Petra Else Jekel, Henk Knol, Rutger Kopland, Martin van Kralingen, Gerrit Krol, Louis Th. Lehmann, Jane Leusink, Michel Martinus, Hans Mirck, Yvonne Né, Jan Atze Nicolai, Ronald Ohlsen, Fred Papenhoven, Coen Peppelenbos, Kasper Peters, Cees van der Pluijm, Jean Pierre Rawie, Jan-Jaap Reinders, Hannie Rouweler zelve, Suze Sanders, John Schoorl, Rense Sonkgraven, Albertina Soepboer, Ilse Starkenburg, Japke Stobbe, Pien Storm van Leeuwen, Meindert Talma, Wim van Til, Tymen Trolski, Willie Verhegghe, Goaitsen van der Vliet, Victor Vroomkoning, Nina Werkman, Atze van Wieren, Chawwa Wijnberg, Drie van Wissen, Leendert Witvliet, Guido van der Wolk en Henk van Zuiden.
www.uitgeverijpassage.nl
Hannie Rouweler bloemleesde 73 dichters die een vers aan Groningen wijdden. Bij Uitgeverij Passage is nu die verzameling Uit het Noorden waait de muze aan verschenen. Daarin mijn Eén keer thuis in Groningen, over Dick Nanninga. Het boek bevat werk van Anne van Amstel, Jurre van den Berg, Bert Bevers, Catharina Boer, Carla Bogaards, Chrétien Breukers, Frans August BRocatus, Floris Brown, Tsead Bruinja, Frans Budé, Anneke Claus, Daniël Dee, Tom van Deel, André Degen, Job Degenaar, Ewoud Willem van Doorn, Bart FM Droog, Remco Ekkers, Maarten van den Elzen, Tjarda Eskes, Sieger Geertsma, Paul Gellings, Wouter Godijn, Hans Groenewegen, Karel ten Haaf, Albert Hagenaars, Kees Hermis, Rozalie Hirs, Tjitse Hofman, Chris Houwman, Joris Iven, Miriam Janssen, Paul Janssen, Petra Else Jekel, Henk Knol, Rutger Kopland, Martin van Kralingen, Gerrit Krol, Louis Th. Lehmann, Jane Leusink, Michel Martinus, Hans Mirck, Yvonne Né, Jan Atze Nicolai, Ronald Ohlsen, Fred Papenhoven, Coen Peppelenbos, Kasper Peters, Cees van der Pluijm, Jean Pierre Rawie, Jan-Jaap Reinders, Hannie Rouweler zelve, Suze Sanders, John Schoorl, Rense Sonkgraven, Albertina Soepboer, Ilse Starkenburg, Japke Stobbe, Pien Storm van Leeuwen, Meindert Talma, Wim van Til, Tymen Trolski, Willie Verhegghe, Goaitsen van der Vliet, Victor Vroomkoning, Nina Werkman, Atze van Wieren, Chawwa Wijnberg, Drie van Wissen, Leendert Witvliet, Guido van der Wolk en Henk van Zuiden.
www.uitgeverijpassage.nl
zondag 6 juli 2008
Kermiswagens
Ons buurtje deed ineens eventjes denken aan de vorige eeuw. Stuitte bij ons achter de hoek op drie puntgave exemplaren van de Buick Eight, een model Amerikaanse pooierbak dat eind veertiger, begin vijftiger jaren op de markt werd gebracht. Wit met roze, wit met lichtblauw, wit met eigeel. Echte zuurstokkleuren. Het leken wel kermiswagens….
Ons buurtje deed ineens eventjes denken aan de vorige eeuw. Stuitte bij ons achter de hoek op drie puntgave exemplaren van de Buick Eight, een model Amerikaanse pooierbak dat eind veertiger, begin vijftiger jaren op de markt werd gebracht. Wit met roze, wit met lichtblauw, wit met eigeel. Echte zuurstokkleuren. Het leken wel kermiswagens….
zaterdag 5 juli 2008
Er zijn geen zekerheden meer
Er zijn in dit leven geen zekerheden meer. Zo lag het altijd voor de hand dat spontaan opgerichte literaire tijdschriften, dus niet de zwaar betoelaagde klassieke, er na een paar nummers weer mee ophielden. Meestal zit het er na drie redactievergaderingen immers bovenarms op, en komen er net zoveel gewenste richtingen ter tafel als er redactieleden zijn met als gevolg dat het blad in kwestie een vroegtijdige dood sterft. Digther echter houdt het gestadig vol. Vanuit Diksmuide doen Hugo Verstraeten en zijn redactieleden Danny Decaestecker, Frank Decerf, Alain Delmotte, Diana Freys, Paul Rigolle, Frédéric Leroy en Herlinda Vekemans onverdroten voort. Het dubbelnummer 1-2 van de nieuwe jaargang viel in de brievenbus. De négende jaargang reeds! Ze houden het goed vol daar in West-Vlaanderen!
In de nieuwe Digther onder meer bijdragen van de (door Jan Baptist vertaalde) Deense auteur Niels Hav, columns, essays, een gesprekje met Chrétien Breukers van De Contrabas (http://www.decontrabas.com/) en natuurlijk poëzie en proza. De redactie brengt deze keer een selectie uit Bericht aan de bevolking, waarin een aantal dichters zich uitspreekt over de oorlog in Irak. Dat zijn Kurt De Boodt, Johan De Boose, Frank De Crits, Didi De Paris en Peter Theunynck. aan de dode irakezen van Theunynck (foto) wil ik u niet onthouden:
hoe vaak zien wij uw lichamen, verminkt, verbrijzeld
van het volle leven alle elektriciteit
ontberend door ons breedbeeld glijden
op handen van geschreeuw en tranen
het lijkt ons haast
normaal, ons bed staat ver van uw bed,
onze tafel ver van uw tafel,
we zappen naar luchtiger verhalen,
slaan geen acht meer, geen alarm, een blad
om, nemen iets om beter in te slapen
maar wie zijn kind, zijn moeder in bloed geschreven
vindt op een dag aan de voet van Bagdad,
wie het verlies ziet gulpen
als bloemfonteinen uit de buik van zijn stad
wie tot het eind der tijden
het leger leeg en koud en dor weet,
met droge korsten valt niet te praten aan tafel,
heeft geen verhaal
aan warme binnenkamers
ik begrijp uw haat, ik schrijf mijn schaamte neer.
hoe vaak zien wij uw lichamen, verminkt, verbrijzeld
van het volle leven alle elektriciteit
ontberend door ons breedbeeld glijden
op handen van geschreeuw en tranen
het lijkt ons haast
normaal, ons bed staat ver van uw bed,
onze tafel ver van uw tafel,
we zappen naar luchtiger verhalen,
slaan geen acht meer, geen alarm, een blad
om, nemen iets om beter in te slapen
maar wie zijn kind, zijn moeder in bloed geschreven
vindt op een dag aan de voet van Bagdad,
wie het verlies ziet gulpen
als bloemfonteinen uit de buik van zijn stad
wie tot het eind der tijden
het leger leeg en koud en dor weet,
met droge korsten valt niet te praten aan tafel,
heeft geen verhaal
aan warme binnenkamers
ik begrijp uw haat, ik schrijf mijn schaamte neer.
vrijdag 4 juli 2008
donderdag 3 juli 2008
Samen álles
Eddy Merckx wordt nooit meer geëvenaard. Wat die allemaal niet heeft gewonnen. Onvoorstelbaar eigenlijk. Neem alleen al 1971: Ronde van Sardinië, Omloop Het Volk, Parijs-Nice, Milaan-San Remo, Ronde van België, Luik-Bastenaken-Luik, Ronde van Frankrijk, het Wereldkampioenschap én de Ronde van Lombardije! Zeven keer Milaan-San Remo, vijf keer de Ronde van Frankrijk, vijf keer de Ronde van Italië en ook de Ronde van Spanje won hij de ene keer dat hij daaraan meedeed maar gelijk. De enige topwedstrijd die hij, ondanks zes deelnames, nooit op zijn naam wist te schrijven was Parijs-Tours. En dat brengt me de mooie grap van Rik Van Linden in herinnering, die Parijs-Tours ooit wél won: “Samen hebben Eddy Merckx en ik álles gewonnen wat er maar te winnen valt!” Geen blague maar humor!
Eddy Merckx wordt nooit meer geëvenaard. Wat die allemaal niet heeft gewonnen. Onvoorstelbaar eigenlijk. Neem alleen al 1971: Ronde van Sardinië, Omloop Het Volk, Parijs-Nice, Milaan-San Remo, Ronde van België, Luik-Bastenaken-Luik, Ronde van Frankrijk, het Wereldkampioenschap én de Ronde van Lombardije! Zeven keer Milaan-San Remo, vijf keer de Ronde van Frankrijk, vijf keer de Ronde van Italië en ook de Ronde van Spanje won hij de ene keer dat hij daaraan meedeed maar gelijk. De enige topwedstrijd die hij, ondanks zes deelnames, nooit op zijn naam wist te schrijven was Parijs-Tours. En dat brengt me de mooie grap van Rik Van Linden in herinnering, die Parijs-Tours ooit wél won: “Samen hebben Eddy Merckx en ik álles gewonnen wat er maar te winnen valt!” Geen blague maar humor!
woensdag 2 juli 2008
De raadselen des levens
Er worden tot op de dag van vandaag allerhande uitvindingen gedaan, de een al hallucinanter dan de andere. Maar hoe zo’n vondst vervolgens te definiëren? Neem dit instrument om een blikje poezenvoer uit te serveren. Waarom moet dat nu in het Nederlands een vork, en in het Duits een lépel heten……?
Er worden tot op de dag van vandaag allerhande uitvindingen gedaan, de een al hallucinanter dan de andere. Maar hoe zo’n vondst vervolgens te definiëren? Neem dit instrument om een blikje poezenvoer uit te serveren. Waarom moet dat nu in het Nederlands een vork, en in het Duits een lépel heten……?
dinsdag 1 juli 2008
Keizer groet kraai
En op de website van Cultureel Brabant (sowieso een bijzonder lezenswaardige) draait het gedicht Keizer groet kraai, dat ik bij een oude foto van Kaiser Wilhelm II en een bataljon van diens opperofficieren schreef, mee:
http://www.cubra.nl/poezie/bertbevers/keizerenkraai.htm
En op de website van Cultureel Brabant (sowieso een bijzonder lezenswaardige) draait het gedicht Keizer groet kraai, dat ik bij een oude foto van Kaiser Wilhelm II en een bataljon van diens opperofficieren schreef, mee:
http://www.cubra.nl/poezie/bertbevers/keizerenkraai.htm
Abonneren op:
Posts (Atom)