Een treffende gelijkenis

In Vlucht 714, een van de latere albums van Kuifje, duikt in de rimboe plotsklaps een aap op die Alan, een van de boeven, aan iemand doet denken. Aan zijn baas Rastapopoulos meer bepaald. Die heeft een vergelijkbare neus. Want dat was het, een neusaap. Zag daar onlangs in het Bonner Museum Koenig een opgezet exemplaar van. Zeldzaam dier, komt alleen op Borneo (overigens op twee na - alleen Groenland en Nieuw-Guinea zijn groter - het grootste eiland ter wereld, maar dit geheel terzijde) voor. In dierentuinen zie je de Nasalis narvatus ook vrijwel nooit. Bijzonder dus.

Geld van leder

Over het interbellum gesproken: dat de huidige crisis vervelend is staat buiten kijf, maar ze stelt natuurlijk amper iets voor in vergelijking met de situatie bij onze oosterburen vlak na de Eerste Wereldoorlog. Duitsland werd door de geallieerde overwinnaars (met Frankrijk op kop) dusdanig uitgeperst (daar ligt een van de kiemen van de Tweede Wereldoorlog) dat een brood op zeker ogenblik wel een miljoen mark kostte. Een miljóen. In 1919 waren er nog normale bankbiljetten, van onder meer 50 mark (zie onder). Amper een paar jaar later was er noodgeld. En vréémd noodgeld: tikte een exemplaar op de kop van Notgeld van de stad Pössneck, in Thüringen. Een biljet van vijf miljoen (= 5.000.000) mark. Nou ja, biljet: het bizarre is dat het een lederen is. Waarschijnlijk omdat, getuige de achterkant, dat een courant en dus betrekkelijk goedkoop materiaal was in het in die tijd in leder gespecialiseerde stadje. Vijf miljoen euro, en waarschijnlijk kreeg je er niet eens een pint voor....

Berlin Alexanderplatz

Op de een of andere manier ben ik altijd de serie Berlin Alexanderplatz, Rainer Werner Fassbinders verfilming van Alfred Döblins gelijnamige boek, misgelopen. Daar bestaat nu een volledig geremasterde digitale versie van die in een mooie verzamelbox verscheen. 13 episodes en een epiloog. Sinds ik begonnen ben met kijken kan ik niet meer ophouden. Iedere avond wil ik verder. Het Berlijn van de twintiger jaren is uiterst geloofwaardig weergegeven. Fassbinder evoceert het interbellum op briljante wijze, en Günter Lamprecht is gewéldig als Franz Biberkopf. Een aanrader!
http://www.youtube.com/watch?v=qTjFWAvJTvI

Das war einmal....

De zomer van 1967. Samen met Ad, Bart, Gerdus, Jacques, Jan, Johan, Jules, Kees, Len, Mario, Paul, nog een Paul, Piet, René, Rob en Ton vorm ik op het Rooms-Katholiek Gymnasium Juvenaat Heilig Hart klas 1a. We hebben alle zeventien een bloempotkapsel, zoals toentertijd gebruikelijk was. 1968. De hele zomer prachtige muziek gehoord. Beatles, Donovan, Hollies, Kinks, Move.... En mijn haar een beetje laten groeien. Terug op school roept de rector, pater Frans Borrenbergs s.c.j. zaliger nagedachtenis, me bij zich. Of ik niet eens naar de kapper moet? De andere jongens zijn toch wel allemaal netjes kort geknipt? In mijn herinnering had ik op dat moment woeste manen. Denk daaraan terug nu ik een dvd met oude dia's zit te bekijken die mijn zusje heeft laten digitaliseren. En het valt reuze mee: dat is toch geen láng haar daar op de foto hierboven? Misschien in de ogen van een brave priester-leraar ja, maar toch niet écht? Een paar jaar later had ik het wel. Net als de rest. Op de foto hieronder is het nog niet eens op z'n langst. Dat is mijn vader daar achter me. Hij was toen net zo oud als ik nu ben. Het kan verkeren. Al jaren bestaat de enige begroeiing op mijn kop uit mijn snor....

Een eigenaardige ontmoeting

Alles moet zijn zoals het is. Vond op een rommelmarkt voor € 1 (één euro) een volkomen gaaf, zelfs nog niet helemaal opengesneden exemplaar van Het verleden van Columbus. Deze dichtbundel van Maurice Gilliams verscheen hier in Antwerpen bij De Nederlandsche Boekhandel, in 1944. Thuis besnuffel ik de nieuwe aanwinst, waarna ik haar op het stapeltje op de leestafel leg. Daarvan pak ik ter lezing Geen vogelkreet de roos van Wilfried Adams. Wat lees ik, als ik dat boek opensla? Het drieluik De klaarte van de kei, en dat is....Maurice Gilliams opgedragen! Het eindigt met:

Knel ik een kei in mijn vuisten, koel
een schelp, generfde glooiing:
het ovalen verhaal hoe de zee eeuwig keert.

Geen knieval: een berk die in eigen zilver
stil te zingen staat, kenbaar maakt.
Fluisterende
vonk tussen aarde en blauw.

Knel ik een kei in mijn vuist,ik word hand,
louter, die nooit meer ophoudt met strelen.

"Ik hoop binnenkort u te ontvangen er"

Het is natuurlijk altijd sympathiek wanneer iemand ieveranst de moeite neemt bezoekers de mogelijkheid te bieden een taalkeuze te maken. Maar persoonlijk vind ik over het algemeen dat je iets góed moet doen, of niét moet doen. Het is aardig van Bertrand Ringot (foto onder), de burgemeester van Gravelines (Grevelingen, foto boven) in Frans-Vlaanderen om belangstellenden op de website van zijn gemeente ook in het Nederlands te verwelkomen, maar dat is zo schabouwelijk dat het op de lachspieren werkt: "Een stad van Kust van Opaal de te ontdekken....", of "Ik hoop binnenkort u te ontvangen er...."
http://www.ville-gravelines.fr/

Laatste interview Paul Neuhuys

Met ijzeren regelmaat blijven Robin de Salle, Henri-Floris Jespers,. Luc Neuhuys, Thierry Neuhuys en Rik Sauwen hun tijdschrift Ça ira de wereld in sturen. Dat stelt scherp op leven en werk van Paul Neuhuys en diens geestverwanten en andere tijdgenoten. Neuhuys (1897-1984) was een Belgisch dichter en criticus. Zijn vader stamde uit een Nederlandse schildersfamilie, zijn moeder was Zwitsers, hij werkte en woonde in Antwerpen maar hij schreef zijn ganse leven in het Frans. Neuhuys leunde nauw aan bij de beweging van Dada. Dit nummer van Ça ira bevat behalve de gebruikelijke boekbesprekingen artikelen van Philippe De Wolf over Monique Dorsel en Fernand Verhesen, een essay van Henri-Floris Jespers over Marcel Lecomte en als hoofdmoot een, door Thierry Neuhuys ingeleid, interview (het allerlaatste) met Paul Neuhuys. Ça ira blogt ook: http://caira.over-blog.com/

Professor mindert roken

Bij tijd en wijle pak ik wat albums met avonturen van Blake en Mortimer uit de kast, de creaties van meester Edgar P. Jacobs. In dit geval S.O.S. Meteoren (1959) en De Valstrik (1962). Pas nu valt het me op dat, in eerstgenoemd album, een van de boeven van dienst een wel zéér stevig roker is. Op plaatjes op de bladzijden 52 en 53 heeft professor Miloch Georgevitsch namelijk niet alleen een sigaret tussen de vingers maar óók tussen de lippen. Vroeg mijn goede vriend en Blake en Mortimer-kenner Ad Verbraak of hem dat ooit al eens opgevallen was. Neen. Maar dat is niet zo vreemd, want ik blijk een druk uit 1972 te hebben, terwijl Ad van S.O.S. Meteoren een editie uit 1989 in de kast heeft. Tussen 1972 en 1989 moet iemand de fout dus opgevallen zijn want in Ads exemplaar rookt Miloch nog maar één peuk!

Over de snelheid van leren

Even staan babbelen met een van onze buurtgenoten, een Tsjetsjeen. Sympathieke kerel. Ik complimenteerde hem met zijn werkelijk bijzonder goede Nederlands. Bijna verbaasd zei hij "Dank u, maar ik woon hier al bijna vier jaar". Waarop ik hem lachend vertelde dat we hier twee koninginnen hebben die hier al zowat een halve eeuw rondhangen en nog steeds geen fatsoenlijk Nederlands uit hun mond krijgen....

Stroomafwaarts

Toen ik een keer mijn foto's aan het ordenen was trof ik een aantal exemplaren van mezelf op een brug in Parijs. Steeds een andere. Dat bracht me op een idee. Ik zou eens gaan nazoeken hoeveel Parijzer bruggen er zijn, en dan wilde ik die in de loop van de tijd allemaal eens overlopen. Welnu, dezer dagen voegde ik de nog ontbrekende (Pont de Bercy, Passerelle Simone de Beauvoir en Pont Royal) aan mijn verzameling toe, om zodoende het conceptueel kunstwerk Stroomafwaarts te kunnen voltooien. Een nieuw blog, kortom:

www.stroomafwaarts.blogspot.com

Nog een paar weken geduld....

Het giet aon! De Ronde van Frankrijk, le Tour de France, La Grande Boucle begint vandaag. Een tijdrit van vijftien kilometer hardrijden in Monaco moet voor een eerste schifting zorgen, en dan zijn we vertrokken voor drie weken. Zondag 26 juli zal het voor automobilisten onmogelijk zijn om deze tunnel onder het Terrasse des Tuileries in te rijden. Dan is het centrum vrijgemaakt voor de renners, en mag het peloton tijdens de veredelde kermiskoers die de slotrit op de Champs Elysées is hier herhaaldelijk het halfduister in duiken....

Ouderwetsch lekker

Veel mensen, en dat is - voor alle duidelijkheid - hun goed recht, pakken uit de supermarkt kant-en-klare maaltijden mee. Lekker makkelijk, en veelal tijdbesparend. Terwijl het zo leuk en vooral toch vaak eenvoudig en goedkoop is om zelf een smakelijk ouderwetsch panneke op tafel te toveren. Dat dacht ik toen ik weer eens kippenlevertjes ging bakken. Eerst goed afdeppen, peperen en zouten en hup de olie in. Blussen met een scheutje rode porto, gebakken ajuin toevoegen, garneren met geknipte schalullekkes, en smullen maar. Bruine boterhammen met goej boter erbij. Meer hoeft dat soms niet te zijn....

Ondertussen, in de Zoo....

Tempel op de vensterbank

Misschien heb ik soms te veel avonturen van Kuifje, Lex Brand, Monkie op Bali en/of Tarzan in mijn hoofd want zo af en toe treft me in onze eigen living de jungle: meende op de vensterbank ineens een Aztekentempel of iets Boeroeboedoerachtigs te zien maar het waren maar gewoon de eierdozen waarin we vergeet-me-nietjes, reeds gezaaide en verspeende, aan het kweken zijn....

Herr der Dschungel

Een aanvulling: door een uitstalling als Tarzan! word ik aan het denken gezet. Natuurlijk is er de boek-Tarzan, en zijn er de strip- en tekenfilmvarianten maar, vertrouwd met de filmgeschiedenis zoals ik me wel durf te noemen, ik miste toch een aantal filmversies. Eigenlijk komen alleen de bekendere Tarzans aan bod. En toen viel het me ineens op hoe groot waar het zijn vertolkers op het witte doek betreft 'de Duitse invloed' op onze aapmens is geweest: Elmo Lincoln (1889-1952), die schitterde in Tarzan Of The Apes (1918), heette eigenlijk Otto Elmo Linkenhelter. Gene Pollar (1892-1971), die de hoofdrol speelde in The Revenge Of Tarzan (1920), heette voor de burgerlijke stand Joseph C. Pohler. De ster uit The New Adventures Of Tarzan (1935) was Bruce Bennett (1906-2007) die werd gedoopt als Herman Brix. Gordon Scott (1927-2007), die in Tarzan-uitdossing furore maakte vanaf Tarzan's Hidden Jungle (1955), kreeg bij zijn geboorte de naam Gordon M. Werschkull. Linkenhelter, Pohler, Brix, Werschkull. En niet te vergeten Weissmuller....

Tarzan!

Een juweeltje van een tentoonstelling is momenteel in Parijs Tarzan!, die is ingericht in dat wonderschone Musée du Quai Branly. De heer van de jungle wordt er op vele manieren belicht. Aan de hand van filmfragmenten allerhande, tekeningen uit de bekende stripreeks, foto's (van onder meer bedenker Edgar Rice Burroughs), opgezette dieren (waaronder een leeuw, zie onder), een portrettengalerij van alle acteurs die Tarzan ooit vertolkten en zelfs een verbazingwekkende hoeveelheid speelgoed die van Lord Greystoke werd vervaardigd. De moeite waard voor een ieder die jong van hart is. Overigens: dé Tarzan, Johnny Weissmuller, vertelde ooit dat hij nóóit in Afrika is geweest. Al 'zijn' avonturen werden ingeblikt in studio's in Hollywood.....
http://www.quaibranly.fr/fr/programmation/expositions/a-l-affiche/tarzan/index.html

Groot vuil

Eventjes, maar dan ook werkelijk maar héél eventjes, dacht ik toen ik bij Bir Hakeim de hoek van de Rue de la Federation en de Quai Branly omsloeg dat Parijzenaars het symbool van hun stad beu waren geworden en bij het groot vuil hadden gezet....

Leven en dood

Het frappeerde me weer eens welk een eigenaardig volk de Fransen toch zijn. Ook op linguïstisch gebied. In het Nederlands waarschuwen we ervoor dat, bijvoorbeeld, het betreden van de sporen levensgevaarlijk is. In het Duits is het lebensgefährlich, in het Engels dangerous to life en in het Italiaans pericoloso di vita. Leven, leben, life en vita worden bedreigd. En wat zeggen de Fransen? Danger de mort....

Steigers verhuisd

Eindelijk, na jaren en jaren van boren, breken, kloppen, zagen en zandstralen staat Antwerpen Centraal er weer bijna (er resteren her en der nog wat stellinkjes) in volle glorie bij. Het werd tijd. Het station zat te lang verstopt achter doeken en steigers. Genoot van de aanblik toen ik er heen ging om weer eens met de Thalys naar Parijs te sporen. En wát was het eerste dat me opviel toen ik de Run de Dunkerque op stapte? Er is hier een periode van boren, breken, kloppen, zagen en zandstralen op komst want de beide stations lijken stuivertje te hebben gewisseld: nu is het Gare du Nord ingepakt....

De plaatjes van Worm

“Mijn hart prijst hoog de Heer. Van vreugde juicht mijn geest om God, mijn redder, daar Hij welwillend neerzag op de kleinheid zijner dienstmaagd. En ziet, vanaf heden prijst elk geslacht mij zalig omdat Hij die machtig is aan mij zijn wonderwerken deed, en heilig is zijn naam. Barmhartig is Hij, van geslacht tot geslacht voor hen die Hem vrezen. Hij toont de kracht van zijn arm; slaat trotsen van hart uiteen. Heersers ontneemt Hij hun troon, maar Hij verheft de geringen. Die hongeren overlaadt Hij met gaven, en rijken zendt Hij heen met lege handen.” Mijn moeder en oma vonden het práchtig wanneer ik het Magnificat uit mijn hoofd declameerde. Ik deed dat met een zekere regelmaat toen ik nog een jongetje was, en pas misdienaar. Zo’n tekst blijft heel lang in je systeem zitten. Zoals sommige plaatjes dat ook doen. In dezelfde periode spelde ik de Heilige Schrift meermaals uit. Die is van Bertie Bevers, staat er in het handschrift van mijn vader zaliger nagedachtenis in. En: Ter herinnering aan je Eerste H. Communie van ma en pa. De kinderbijbel, die ik nog immer in de kast heb, werd geïllustreerd door Piet Worm (die Geertje zich vooral kan herinneren van De drie paardjes: Witje, Zwartje en Bruintje), die vaak goud als steunkleur gebruikte. Als ik nu door de bijbel dwaal, zie ik bij veel fragmenten nóg Worms plaatje verschijnen….

Op zijn kop....

Onze vorige poezen heetten Felix en Max. Twee broers. Felix is in Bergen op Zoom gestorven, Max is nog mee naar Antwerpen verhuisd. Hij heeft hier nog een half jaartje gewoond, vooraleer hij op achttienjarige leeftijd naar de eeuwige jachtvelden vertrok. De twee konden prima met elkaar overweg, en zochten elkaar wanneer het maar even kon ook lijfelijk op. Dat leverde soms koddige situaties op, zoals die op bijgaande foto. Die maakte ik boven de bank waarop ze tegen elkaar aan in slaap waren gevallen. Het lijkt zo net of Felix al dromende balanceert op de kop van zijn broertje....

Au coeur volant

Albert Einstein en James Ensor ontmoetten elkaar ooit, in 1933. Aan de Belgische kust, toen de bedenker van de relativiteitstheorie op weg naar Amerika even pauzeerde in De Haan. Hij vermaakte zich samen met de Oostendse grootmeester niet alleen op het strand, ze schoven ook aan in de tuin van het restaurant Au coeur volant in het kustplaatsje. En daar bestaat, een eerder zeldzaam bewijs van hun treffen, een foto van. Die neem ik hier met genoegen mee, al is het maar om te bewijzen dat ik - bijvoorbeeld voor het gedicht Einstein en Ensor op het strand - mijn huiswerk goed doe. Hier komt het nog eens (het verscheen in Poëziekrant, 26ste jaargang, nummer 6):

De-Haan-aan-Zee. Woensdag 2 augustus 1933.
Van zijn vierduizendvierhonderdeenentachtig
dagen is het Derde Rijk aan de honderdvijfentachtigste
toe. De geleerde voelt zich niet meer op zijn plaats
wo die alten Wälder rauschen en trekt westwaarts,
de schilder is aan zijn trage kust trouw.

In dit koninkrijk zonder eilanden is het zomer
en vrede, nog. De zee is fier op haar water,
Maakt daarbij geen onderscheid. Ziet ook niet
dat Albert Einstein (54) en James Ensor (73)
samen ballen op het zand. Geluiden van branding

in hun haren, blote voeten aangetrokken.
Verte spant zeilen aan. Neen, neen: een zwarte
cirkel is nog geen o. De middag is warm
en donderdag wacht braaf op zijn beurt.

Even voelen ze zich samen machteloos,
als admiraals zonder vloot. Even,
en dan glijdt van de schaar van de toekomst
een zware schaduw.

Daar komt hij voor naar buiten....

Alleen geduldige, zéér geduldige mensen krijgen in de dierentuin de vos te zien. Het liefst vertoeft hij veelal in zijn hol. Wie slim is wacht tot voedertijd, dan laat hij zich wel bekijken. Maar als het lekker weer is, zoals nu, maak je toch wel kans op oogcontact. Zie de mooie rooie maar eens lekker van het zonnetje genieten....

Gele naamgenoot

In de Kruidtuin is het momenteel de tijd van het uitbundige bloeien. Wat heet uitbundig? Neem de koningslelie hieronder: je zou bijna het woord schaamteloos gebruiken. Het overwegend paarse vingerhoedskruid heeft een mooie tekening binnenin, en er kruipen slag om slinger bijen in (hommels zag ik er niet). Voor de fier omhoog stekende gele stalkaars heb ik alleen al een boontje omwille van de wetenschappelijke naam: verbascum densiflorum Bert....

Mandir in aanbouw

Tot het eind van de vorige eeuw was het bijna een vanzelfsprekendheid dat het gros van de diamanthandel in Antwerpen in joodse handen was. Maar na het failliet van de Bank Fischer, waar de meeste Antwerpse joden bankierden, is daarin enorm veel veranderd. De laatste jaren werd er meer en meer opgekocht door met name Indiërs. Vanaf de eeuwwende zag je de Diamantbuurt (Schup-, Hovenier- en Rijfstraat) letterlijk van bevolking veranderen: de bekeppelden werden allengs een minderheid, de Indiërs kwamen de lijnen uitzetten. Je ziet ook meer en meer vereerders van Brahma, Shiva en Vishnoe in het stadsbeeld.

Er hebben zich ondertussen zoveel Indische hindoes aan de Scheldeboorden gevestigd, dat ze toe zijn aan een eigen gebedsruimte. Je kunt wel zien waar het diamantgeld voortaan zit want ze laten het breed hangen: in de driehoek tussen Laarstraat, Sneeuwbeslaan en Jules Moretuslei in Wilrijk verrijst momenteel achter de Colruyt een enorme mandir, een tempel voor hindoestanen. Naar het schijnt de grootste buiten India. Een pracht van een gebouw, dat je eerder in een exotische vallei op het grote subcontinent verwacht dan langs de autostrade in Antwerpen. Benieuwd of je daar straks ook als niet-hindoestaan binnen mag. Wil best eens gaan kijken hoe de diensten in deze mooie religie (een van de oudste nog levende godsdiensten) er uit zien.

Je hebt ze overal....

Tom America, Danny Braem, Frans Budé, Francesco lo Cuoco, Benjamin Demeyere, Ewoud Willem van Doorn, Albert Hagenaars, Auke van der Heide, Wobbe Heversma, Keith McGroarty, Hans Mellendijk, Coen Peppelenbos, Ron Scherpenisse, Bert Scheuter, Didier Van De Steene, Wouter Steyaert, Nick J. Swarth, Aleid Tenkink, Koen de Waal....Mensen blijven me uit alle windstreken gebaande paden (Hans Mellendijk noemt ze olifantspaden) sturen. Vandaag uit niet minder dan drié hoeken: van Hans uit de Achterhoek, van Francesco lo Cuoco uit Korteven en van Ron Scherpenisse uit Namen: www.gebaandepaden.blogspot.com

Over de bewoning van stations

Een bijzonder eigenaardig verschijnsel vind ik de bewoning van Rotterdam Centraal Station door spreeuwen. Iédere keer als ik in de Maasstad de trein uit stap zie ik onmiddellijk een of meerdere spreeuwen. In het zuiden zie je op stations vooral duiven en kauwtjes. Een spreeuw heb ik daar nog nóóit aanschouwd. Merkwaardig. Zouden de grote rivieren hier een fysieke barrière vormen? De spreeuw, de sturnus vulgaris, is in steden bezuiden de Moerdijk immers eerder een zeldzame vogel.

VlaTAM een aanrader

De toegangskaartjes zijn originele tramtickets zoals de Maatschappij voor Intercommunaal Vervoer Antwerpen (M.I.V.A.) vroeger gebruikte. De M.I.V.A. was, tot 1990, de voorloper van De Lijn waarin ze met de M.I.V.G. (de G staat hier voor Gent) samenging. Voor het eerst het door De Lijn geëxploiteerde VlaTAM bezocht, aan de Diksmuidelaan in Berchem. VlaTAM staat voor Vlaams Tram- en Autobusmuseum. En dat is echt de moeite van een bezoekje waard.

Vooral voor liefhebbers van modelspoorbanen moet het er smullen zijn. Er zijn legio vitrinekasten met modellen van oude en moderne modellen autobussen en trams, maar hoofdmoot vormen natuurlijk de originelen daarvan. Daaronder ook de ossenbloedrode FIAT-bussen die vroeger tussen Bergen op Zoom en Antwerpen reden. Bijzonder is een gyrobus G3 uit 1956, een autobus aangedreven door een vliegwiel. Het VlaTAM heeft het énige exemplaar ter wereld! Er is een motorwagen uit 1899 en er zijn trams uit 1908 en 1915.

Leuk zijn voorts alle oorspronkelijke borden met begin- en eindpunt van de lijnen. Ook zijn er exemplaren van het duvelke, een ouderwetsche kolenkachel die in vroeger dagen de reizigers des winters enige warmte moest schenken. Ook van alle ontwaardingsapparaten zijn er exemplaren. Heb me er kostelijk geamuseerd, zelfs even als wattman op een oud exemplaar van Lijn 7. Die passeert nu nog steeds dagdagelijks onze straat, en had vroeger 'onze' Nationale Bank (het gebouw waarop onze living uitziet) als eindbestemming.

http://www.delijn.be/over/vlatam/index.htm

Goed voor vele glimlachen

Je hebt mensen die leuke grapjes kunnen bedenken, je hebt mensen die leuk kunnen tekenen en je hebt mensen die leuke grapjes kunnen bedenken én leuk kunnen tekenen. Matthias Giesen is een exemplaar van de laatste soort. Ik sla regelmatig een bundeltje met zijn cartoons op. Om die te kunnen smaken moet je over een bepaald gevoel voor humor beschikken. Ik heb dat wel. Ze zijn bij mij alleszins goed voor vele glimlachen....

http://www.comichouse.nl/ne/illustration/2d/giesen/

Een Tafelronde uit mijn geboortejaar

Vond in een rommelwinkeltje voor € 0,10 (tién eurocent) een exemplaar van De Tafelronde. Dat was in de vijftiger jaren van de vorige eeuw in Vlaanderen een interessant en invloedrijk literair tijdschrift. Het omslag wordt gesierd door een houtsnede van Piet Serneels. Het nummer dat ik vond is van mei 1954, een half jaar voor mijn geboorte. Het was de tijd dat redactie nog met een c werd geschreven maar sekretaris al met een k. Gedichten van Paul De Vree en Pol Leroy zaliger. In de redactie zetelden mannen als Adriaan De Roover (die nu hier op Linkeroever woont, 86 ondertussen) en Ivo Mchiels (óók van 1923, en nog net een maandje ouder dan De Roover).

Een los nummer kostte je 55 jaar geleden 30 Bef, dat zou nu zo'n € 0,75 zijn. De exploitatie voor de boekhandel werd verzorgd door Boekhandel Rembrandt, in de Lange Gasthuisstraat 10. Da's hier om de hoek. Ben even gaan kijken hoe het er nu uitziet, want Rembrandt is al lang verdwenen (het pand links op de foto hierboven, het ligt schuin tegenover het appartement waar Maurice Gilliams de laatste jaren van zijn leven woonde). En dan wilde ik me er ook eens van gaan vergewissen hoe het pand aan de Van Schoonbekestraat 110 oogt, waar indertijd redactiesekretaris Ivo Michiels huisde (rechts op de foto hieronder). Een mens verveelt zich niet gemakkelijk....

Democratie

Moest grinniken toen ik terugdacht aan een gesprekje met een van de hoveniers in de Kruidtuin hier om de hoek. Hij vertelde dat hun takenpakket was uitgebreid. Ze moesten nu niet enkel instaan voor de verzorging van de Botanieken 'Of, maar ook voor de tuinen van het Rubenshuis en die 'achter het democratisch museum aan de Suikerrui'. Ieder zijn vak. Híj heeft groene vingers. En ík weet dat hij de tuinen van het étnografisch museum bedoelde. Prachtverspreking: democratisch museum....

Ontbloot & bewaard

Tijdens de werken die hebben geresulteerd in de vernieuwde fase-zuid van de Leien in Antwerpen (d'n Boulevard in de volksmond) werden onder onze ogen (zie foto's onder) de resten blootgelegd van de oude Spaanse omwalling, het bastion Keizerspoort. Die ontdekking leidde tot heel wat vertraging omdat de archeologische diensten er mee aan de slag wilden. Die bedongen dat het geheel weliswaar afgebroken zou worden om de werken af te kunnen ronden, maar dat het in de parking wanneer die gereed was herbouwd zou worden. Dat hebben ze keurig gedaan. Jarenlang stond de omwalling in stukken verzaagd verpakt langs de Van Eycklei, nu is het bastion (Ontbloot & bewaard) sfeervol aangelicht te zien in het souterrain van de nieuwe parking onder het kruispunt aan de Nationale Bank.