Een treffende gelijkenis

A propos, nu ik het over duikboten heb: wie kent de haaivormige onderzeeër uit het Kuifje-avontuur De schat van Scharlaken Rackham, uit 1944, niét? Als we auteur Hergé mogen geloven betreft het een uitvinding van Trifonius Zonnebloem, professor. Maar wát publiceerde een Duits tijdschrift reeds in de dertiger jaren van de vorige eeuw?

Die Fahrt der Deutschland

Vond in een antiquariaat Die Fahrt der Deutschland, geschreven door Paul König die kapitein was van het untersee-Frachtschiffes Deutschland. Mooie uitgave, met op de omslag nog het zelfklevertje van de boekhandel waar iemand het destijds kocht: G.A. v. Halem - Bremen. Dat bedrijf had een speciale boekenleverdienst voor de mannen aan het front: de Bücher-Feldpost. In Die Fahrt der Deutschland steekt zelfs nog een originele folder! Die zat decennialang tussen de bladzijden 104 en 105. Verscheen in de reeks Kriegsbücher van Verlag Ullstein & Co. in Berlijn. Een populaire serie klaarblijkelijk, want dit is een exemplaar uit het 151ste tot 180ste duizendtal. In juni 1916, een maand later zou mijn vader het levenslicht zien, trok de Deutschland er voor de eerste keer op uit.

Toen de U-Boot die zomer arriveerde in Baltimore was het de eerste onderzeeër die de Atlantische Oceaan had doorkruist. Bij terugkeer in Bremerhaven werden de voorbereidingen voor de tweede reis al getroffen, wederom om geld, medicijnen en post te vervoeren tussen Duitsland en de Verenigde Staten van Noord-Amerika. In oktober werd koers gezet naar New London, Connecticut. Na terugkomst in Wesermünde was het reeds gedaan met het handelskarakter van het schip. De Deutschland werd, nadat Amerika aan de Grote Oorlog mee was gaan doen, omgebouwd tot oorlogsschip. In februari 1917 werd de Deutschland in Wilhelmshaven omgedoopt tot SM U 155 van de Kaiserlichen Marine. De duikboot bleef tot 13 november 1918 (dus tot twee dagen na Wapenstilstand) actief. In die anderhalf jaar kelderde hij 42 schepen. In 1922 werd het schip afgebroken. Maar dat wist Paul König toen zijn boek verscheen allemaal nog niet....

Hoog sprookjesgehalte

Welk een oogstrelend landschap bij Bonn. Aan de oostelijke oever van de Rijn begint even bezuiden de voormalige hoofdstad van Duitsland het Eifelgebergte. Tegenover Bad Godesberg plooit zich verleidelijk het Siebengebirge omhoog. De Großer Ölberg, de Löwenburg, de Lohrberg, de Nonnenstromberg, de Petersberg, de Wolkenburg en de Drachenfels. Dat zijn dan wel zeven bergen, maar het Siebengebirge telt er veel meer. Sieben staat hier ook niet voor zeven: Siepen of Siefen zijn kleine beekjes en daarvan zijn er in het gebied meer dan genoeg.

Een legende verhaalt van zeven reuzen die eens het Siebengebirge schiepen. Andere vertellen over dwergen of over een draak. Diens hol aan de zuidkant van de Drachenfels is nog steeds zichtbaar. De draak wordt vaak in verbinding gebracht met de Nibelungssage, waarin de dappere krijger Siegfried de draak doodde en zich in zijn bloed baadde. Kan me goed voorstellen dat die zich daar heeft afgespeeld. Het sagen- en sprookjesgehalte van het Siebengebirge is hoog, zeer hoog.

Zuigeling in Zoo

Vanmorgen is in onze Zoo olifant Phyo Phyo bevallen van de lang (22 maanden!) verwachte kleine. Het is een meisje en het lijkt kerngezond. Dankzij de livestreaming konden en kunnen we de ontwikkelingen in het Egyptisch paviljoen goed volgen. Het jong staat al, zij het wat wiebelend, en zoekt de moederborst. Tante Yu Yu Yin en Phyo Phyo hebben het wel druk de zuigeling te beschermen tegen haar in haar nieuwsgierigheid wat al te onstuimige halfzusje May Tagu. Als het goed is mogen ze samen al snel buiten. Dit (Afrikaanse - in de Zoo leven Indische olifanten) tweetal staat overigens, onbeweeglijk, op de savanne in het Museum Koenig.

Opgezet met liefde

Een pracht van een museum in Bonn is het Museum Koenig, aan de Adenauerallee. Het gebouw alleen al is schitterend, met enorme zware mahoniehouten deuren, weidse trappen en een beeldschoon glas-in-lood-plafond. Momenteel loopt er in het kader van het Darwin-jaar een thematentoonstelling, maar de moeite van een bezoek is op zich de vaste collectie al waard: die bestaat uit adembenemend knap opgezette dieren. Veel natuurhistorische musea hebben opgezette dieren in huis, maar de taxidermisten van Koenig waren meesters in hun vak: hier staan echt in beweging bevroren beesten, waarvan de ogen geen knikkers zijn maar echte ogen lijken. Het museum werd in 1934, toen het Derde Rijk één jaar was, geopend. De zoöloog Alexander Koenig (1858-1940), die de verzameling bijeen bracht, maakte dat nog mee.

http://www.zfmk.de/

Dichterlijk volk

Hier in Antwerpen fascineert me in de trams de boodschap die op sommige ruiten staat: Opstaan voor iemand misstaat niemand. Ik merkte al eens eerder op dat die niet van betekenis verandert als je de zaak omdraait: Opstaan voor niemand misstaat iemand. We waren in Bonn. Ook daar gaat men in het openbaar vervoer creatief met taal om: als je de U-Bahn verlaat en met de roltrap naar boven gaat lees je Links gehen, rechts stehen. Dichterlijk volk daar in het Rijnland.

In 't nest met de rest

Kreeg van vriend Wim In 't nest met de rest (tweede deel), een fotoboek van Eddy Posthuma de Boer dat in 1968 bij De Bezige Bij verscheen. Posthuma de Boer was een man van verzamelingen. Daar hou ik van. Zo heeft hij bladzijden met alleen maar foto's van plaatselijke culinaire specialiteiten (Schouws Palingbrood, Muiderslot Moppen, Roggelse Krakelingen en Bergsche Krabbetjes), uithangbordjes van mensen met voor hun beroep toepasselijke namen (Zadelmakerij Mooibroek, Zadelmaker D. Koetsier, gediplomeerd hoefsmid G. van der Hoef), geschilderde muurreclames en merkwaardige rijtjes plaatsnaamborden. Zoals bijgaande....

Trots op onze vlag

De Europese vlag verdween op speciaal verzoek van Nederland uit het nieuwe Europese verdrag. In het Nederlandse straatbeeld komt het vaandel nauwelijks voor. In België vlagt men wel veel. Daar is de volgorde dikwijls Vlaamse, Belgische en Europese vlag. In Antwerpen komt daar ook vaak de Antwerpse nog voor. Ook in andere landen in de EU zijn ze veel positiever. In Frankrijk is de vlag te zien op het staatsportret van president Sarkozy. In Parijs zie je aan politiebureaus de blauwe vaan met gouden sterren naast de Franse driekleur. Als er in Duitsland gewapperd wordt, hangt er áltijd een Europese vlag bij. Nederland doet aan struisvogelpolitiek, doet alsof Den Haag nog steeds de dienst uitmaakt terwijl toch echt het gros van de regel- en wetgeving al járen in Brussel wordt gemaakt.

Hoe halen ze het toch in hun hoofd?

De glazen bak op de Wapper in Antwerpen waar toeristen kaartjes voor het Rubenshuis kunnen kopen, het schoendoosvormige onthaal pal naast de Dom van Keulen....Wat beziélt bestuurders toch om toestemming te verlenen voor het modernistisch ontsieren van dergelijke historische monumenten? In Parijs floreert ook de nodige incompetentie: ik schrok gewoon van de manier waarop de gotische kapel (met fraaie roosvensters en een ontroerend mooie zijbeuk) van het Château de Vincennes verkracht is door het aanbrengen van een gigantische entree van cortenstaal. Op dergelijke ingrepen zouden effectieve gevangenisstraffen moeten staan.

http://www.chateau-vincennes.fr/

Een echte ster

In 1963 had hij in de Lage Landen twee keer een nummer 1-hit (met Tes tendres années - door Willeke Alberti gecoverd als Spiegelbeeld - en Pour moi la vie va commencer), maar sindsdien weet men in onze contreien amper meer van zijn bestaan. In Frankrijk echter is Johnny Hallyday (66 ondertussen) nog immer een Ster. Dat viel me op toen ik weer in Parijs was. Als klein jongetje was ik lang voor The Beatles Helden werden onder de indruk van die strakke kuif die zo stralend op de omslagen van de Paris Match stond die bij kapper Jozef Camphens tussen de Sjors, de Nieuwe Revue en de Kuifje lag. Bijna een halve eeuw later staat hij nog stééds op de omslagen van de bladen. Of het nu Le Monde of Paris Match betreft, de Fransen willen hun Johnny zien! Ik vind dat hij cool ouder aan het worden is. Wat lijkt zijn zoon trouwens op zijn moeder, Sylvie Vartan....

http://www.youtube.com/watch?v=3kw2Z_PVHNI&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=5jWhdNsiZW0&feature=quicklist

Dank u, dank u

Ik heb een aantal mensen aangestoken met mijn fascinatie voor gebaande paden. Krijg er regelmatig uit binnen- en buitenland toegestuurd. Dezer dagen van Ron Scherpenisse (uit Arras), Aleid Tenkink (Lelystad), Hans Mellendijk (Doetinchem), Nick J. Swart (Tilburg) en zojuist Albert Hagenaars (Praag). Allen: dank u, dank u! www.gebaandepaden.blogspot.com

Pret gegarandeerd

Goedele Liekens vindt zichzelf nu waarschijnlijk een hele madame, maar hoe ver durft ze echt te gaan? Ben het eens met mijn vriend Frank De Vos, die me zojuist een reactie op onderstaand gemengd bericht mailde: "Ofschoon ik weinig paapse gevoelens heb, deel ik je mening over deze platvloerse, ziekelijke commercie. Daag haar uit om op haar cover met een boerka te verschijnen, opgevrolijkt met enkele verzen uit de Koran. Nog zoiets sexy. Pret gegarandeerd."

Nephosties

In een poging wat publiciteit voor het naar zichzelf genoemde blaadje te maken doste Goedele Liekens zich voor de omslag uit als non. Ook dit slachtoffer van de secularisering weet geen maat te houden waar het 't schoppen naar de moederkerk betreft. Zo'n foto en een kop als Holy shit! zijn flauwiteiten waar zelfs kardinaal Godfried Danneels niet van wakker ligt. Maar dat Goedele drie nephosties aanbiedt voert hem te ver. Dit nieuwsfeit levert me na lange tijd éindelijk weer eens een aanvulling op van mijn lijst woorden met een ph erin waarvan de uitspraak wat mij betreft f zou mogen zijn. Het 287ste ph/f-woord dat ik vond. Erg veel meer zullen er niet zijn. Het moge voor zich spreken dat aanvullingen voor deze verzameling van harte welkom blijven: http://www.bertbevers.com/sokofouders.htm

De onbeantwoorde brieven

Er is een nieuwe bundel van Aleidis Dierick, een van de grandes dames van onze poëzie. Ze doet me met De onbeantwoorde brieven regelmatig naar adem happen. Wat een indringend werk. Ik weet niet / waar gij zijt. / Ik krijg hier geen brieven. / Ik schrijf. Maar naar wie / in deze ijzeren tijd? Welk een ontroerend werk ook. Ga maar. En slaap. / Slaap in de kraakwitte lakens. / Ga maar en woon / bij de vrouw met de foto / van de dode zoon. Het gaat over de liefde die alle grenzen overschrijdt, liefde die sterker is dan de dood. De dichteres gelooft in reïncarnatie, in terugkeer naar een ander leven, in een nieuw aardeleven. Deze poëzie biedt doorkijkjes in ander bestaan. De bundel voert naar plaatsen met een verleden. In Duitsland, in Ierland, in Polen, in Rusland. En naar Antwerpen. Naar jaartallen met vraagtekens. De bundel opent met de reeks Het oponthoud, twintig verzen met telkens twee korte strofen en een wat langere. Aleidis Dierick (foto) blinkt uit in precieuze zegging en pregnante woordkeuze. Haar taalgebruik is eenvoudig, maar nergens oppervlakkig.

De meeste verzen hebben hun wortels in de herinnering. De gruwelen van oorlog en de nasleep daarvan zijn een constante. Fascinerend om te zien hoe de dichteres oog blijft hebben voor wat daartussen mooi is: Blindelings ren ik / door wat rest van een stad; / bomtrechters, bunkers, gras. / Maan. De volmaakte kring / van het plein. De geurende linden. Veel dieren in deze bundel. Poezen. Eenden. Een dansend paard. Pinkdunne visjes. Sneeuwuilen. Vlinders. Honingbijen. Veel staal ook. Tractoren. Helmen. Een motor. Tanks. En treinen. Veel treinen. Gillende, onverwoestbare. Veel verdriet. Veel woede. In dit land zonder namen / wordt niemand begraven. / Mannen zijn weg. Soldaten / vallen. Wie spreekt wordt berecht. / Schijnheiligen, hebt gij uw gebeden gezegd? De tweede cyclus, Het eindstation, bestaat uit twaalf gedichten die telkens uit een strofe van negen en een strofe van zes regels bestaan. De dichteres en haar geliefde hebben tij en tijd niet altijd mee gehad. Wat tussen u en mij / onaangeraakt en tijdeloos / zo zuiver is gebleven. In een krachtige en soepele zegging ontvouwt zij hoe onvoorwaardelijk liefde kan zijn en blijven over de grenzen tussen oorlog en vrede, tussen onschuld en schuld, tussen vroeger en nu en later. Ik zal de snelle zwarte treinen nemen / om in een later leven tijdig / in dezelfde stad te zijn. Diericks poëzie neemt in deze hartverscheurend mooie bundel, haar elfde, een grote vlucht.

De onbeantwoorde brieven - Aleidis Dierick - Uitgeverij Egmont, Brussel (ISBN 9 789078 898153).

Eilandje in de lift

De buurt rond het Willemdok hier in Antwerpen raakte de laatste decennia meer en meer verpauperd. Maar momenteel wordt 't Eilandje grondig aangepakt. De jachthaven ziet niet meer uit op verkrotte natiepanden maar op een nieuw stadsarchief, een groot wit appartementengebouw achter de belastingdienst en het nieuwe Museum aan de Stroom (MAS) in wording. Aan de Londenbrug zijn twee kloeke woontorens verrezen, en aan de Italiëlei wordt hard gewerkt aan de Avenue Building, een kantoren- annex wooncomplex met een 75 meter hoge toren waarvan de ruwbouw al af is.

Voor het eerst actie....

Nou verzamel ik toch al een poosje verdwenen ramen en deuren, maar tot nu toe alleen 'dode'. Waarom maakten mensen ooit ergens vensters en doorgangen, om die later (Te weing uitzicht? Te veel? Een nijdige tocht? Ongewenste inkijk?) terug dicht te metselen? Het gebeurt nog steeds. Dankzij Ron Scherpenisse kan ik nu voor het eerst een foto toevoegen van enige áctie: hij zag in Cambrai (of: Kamerijk) iemand bézig met een verdwenen (of: verdwijnend) raam. Geheimzinnige arbeid, hoe dan ook. http://www.vanisheddoors.blogspot.com/

Imani viert tweede verjaardag

Het is vandaag exact twee jaar geleden dat nijlpaard Hermien in de Zoo na een aantal schijnzwangerschappen beviel van een gezonde dochter, Imani. Vader Hein en zij zijn natuurlijk nog een heel pak groter dan hun telg, maar die begint nu toch ook serieus volumineus te worden....

Valerius De Saedeleer

Een van mijn lievelingsschilders is Valerius De Saedeleer. Ik herken zijn werk al op afstand. Vooral zijn landschappen zijn van een eenvoudige schoonheid die me geregeld naar adem doet happen. Ik denk dat het de kunstenaar is van wie ik het werk het vaakst bekijk. Hij inspireerde me ook tot poëzie:

Winterlandschap met kauwtjes

Zie, alles begint. Schaduw knaagt aan
de leegte der velden. Onverbiddelijke ontvouwing.

In dit kader hebben heuvels recht op stilstand,
bomen en avondval niet. O, deze afwezigheid van nabij.

Winter kent geen verdriet maar strak als een zwangere buik
is de ziel vol kreupelhout. Veel moet hier niet gebeuren


Uit In de buurt van de wereld, verschenen bij Uitgeverij Kleinood & Grootzeer (ISBN 90-76644-23-3), alwaar nog te bestellen: http://kleinood-en-grootzeer.com/index.html

Dé man voor de rol....

Geertje en ik bekeken samen weer een aflevering van Maigret. Fijne enscenering in omgevingen die wij ons uit onze kinderjaren kunnen herinneren. Bedacht me plotsklaps dat mocht iemand ooit het idee krijgen zijn leven te verfilmen of hem anderszins een rol in een film toe te denken, de letterkundige Anton van Duinkerken (Bergen op Zoom, 1903-Nijmegen, 1968) gespeeld móet worden door Maigret-vertolker Bruno Cremer. Die is daar dé man voor. Fysiek uiteraard, want er zal fiks na moeten worden gesynchroniseerd vermits we voetstoots aan mogen nemen dat zijn Nederlands schabouwelijk is.

Vroeger is een lang verhaal

Het literair café Den Hopsack aan de Grote Pieter Potstraat in hartje Antwerpen biedt de komende weken onderdak aan Vroeger is een lang verhaal, een kleine tentoonstelling van monotypes van mijn hand. Er is geen vernissage. Wie een kijkje wil gaan nemen kan terecht tot 3 juni. Den Hopsack is op maandag en van woensdag tot en met zaterdag open vanaf 20.00 uur, en des zondags vanaf 15.00 uur. Den Hopsack is dinsdags gesloten.

Sunshine in an envelope

Via de website van Ron Scherpenisse maakte ik kennis met Sunshine in an envelope, een sympathiek initiatief van Mark van der Weijden. Die wil wat meer kleur en warmte in de wereld brengen, en zet daartoe zaadjes van zijn zonnebloemen in. Wie wil krijgt in een enveloppe een vijftiental zaadjes toegestuurd. De enige tegenprestatie die Mark verwacht is dat hij een foto krijgt van de zonnebloem(en) in kwestie als die uit de grond is/zijn gekomen. Er meldden zich reeds een kleine vijftig mensen, die zonnebloemen hebben geplant in België, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Spanje en Zweden. Wie belangstelling heeft surfe naar www.sunshineinanenvelope.be.

Openheid

Er zijn verschillende parameters op basis waarvan je abstracte begrippen kunt 'meten'. Zo is humor een aardige maatstaf. Volgens sommige sociologen behoor je tot eenzelfde cultuur als je om dezelfde dingen kunt lachen. En wat met iets als de openheid van een maatschappij? Mijn webmeester en petekind Wesley kwam mijn website opfrissen. Tussen de bedrijven door even een luchtje geschept, en hem het Olympisch Stadion van Germinal Beerschot Antwerpen laten zien. "En hier is het veld," zei ik hem toen ik de grasmat toonde. Hij kon er met zijn hoofd maar niét bij dat we zomaar binnen konden lopen. In Nederland is dat volgens hem nergens mogelijk ("Zelfs niet meer bij FC Eindhoven"), en al helemaal niet in Engeland (hij was al eens op Stamford Bridge, waar hij Chelsea in de Carling Cup Leicester City uit zag schakelen). Je staat er normaliter niet zo bij stil, maar ja: het zegt wel iets over een maatschappij als je zomaar bij een club binnen kunt kuieren.

Dat is vergelijkbaar met de kerken. Probeer in Nederland maar eens kerk binnen te komen als daar geen dienst aan de gang is. Dat gaat niet meer. Parochiekerken zijn potdicht omdat men bang is dat anders het offerblok leeg wordt geroofd. Goed, in de meeste kerken hier is met het oog op een dergelijk risico veelal camerabewaking, maar je kúnt hier nog gewoon een kerk binnen stappen om een kaarsje te branden, of zomaar even te mediteren. Het zegt iéts over een maatschappij.

Trouw volk

De huidige pastoor van de kerk van het Heilig Kruis Oude God in Mortsel is, sedert 2000, Mon Van Hoof. In zijn kerk hangen portretten van zijn voorgangers sinds 1886. Dat zijn er, zo zag ik toen ik een kaarsje brandde voor Onze Lieve Vrouwe van de Rust, slechts....5. In 123 jaar amper 5 pastoors. Frans Luyckx bleef 34 jaar in functie, Leo Van Emelen (de man die zijn parochianen bijstond toen die in rouw werden gedompeld door de Amerikaanse 'bevrijders' die Mortsel op klaarlichte weekdag bombardeerden) 33 jaar, Arthur De Vroey 16 jaar, Victor Mertens 29 jaar en Walter Eijkens 4 jaar. Gemiddeld 23,6 jaar, een kwart eeuw, in functie. Trouw volk!

Boekenbewaker op post

O, o, o, o, o: wat gebeurt daar allemaal? Ons Stefke is zo nieuwsgierig als een Zeeuws-Vlaamse buurvrouw als er iets in huis gebeurt waarmee hij niet dagelijks vertrouwd is. Vandaag schoonden we de boekenkasten in de werkkamer op. Om wat plaats te maken voor nieuwe exemplaren, en om hele oeuvres ruim de plaats te kunnen geven van de schappen gehaald wat we toch al jaren niet meer lazen. Zolang even op het bureau gezet. Het leek wel een antiquariaatje. En dan is Stef daar, om onmiddellijk de spontaan ontstane boekenstraatjes als een bewaker te gaan bemannen....

Sterren onder elkaar

De aardigste anekdotes uit de wereld van De Sterren spelen zich dikwijls in margine af. Veel mensen vergeten dat ook sterren zélf hun sterren hebben. Een mooi citaat van de in haar beste jaren duizelingwekkend mooie Ava Gardner illustreert dat gegeven, en leert ons tegelijkertijd dat ze beslist geen bekrompen karakter moet hebben gehad: "I'll never forget seeing Bette Davis at the Hilton in Madrid. I went up to her and said, 'Miss Davis, I'm Ava Gardner and I'm a great fan of yours.' And do you know, she behaved exactly as I wanted her to behave. 'Of course you are, my dear,' she said. 'Of course you are.' And she swept on. Now thát's a star."

Wie de jeugd heeft....

Me uitstekend vermaakt op het Wilrijkse Plein, waar Germinal Beerschot Antwerpen de 27ste editie van het Muguet Toernooi voor junioren liet doorgaan, de Campina Cup. Er deden jeugdelftallen van verschillende profclubs (onder meer RKC Waalwijk, STVV, Genk en Lokeren) aan mee. Met verbazing aanschouwd hoe goed die jonge talentjes wel niet zijn. Bij vlagen lieten ze met in-een-keer-raken-spel beter voetbal zien dan menige club in de amateurreeksen. Bekeek twee finales. Anderlecht-Standard Luik bij de duiveltjes en Anderlecht-Germinal Beerschot bij de preminiemen. In beide gevallen wonnen Les Mauves, met rerspectievelijk 2-0 en 1-0. Anderlecht heeft de toekomst in handen.

Bij de Anderlechtse preminiemen (ik zal het hier vastleggen opdat men het later zal kunnen controleren) speelde met nummer 11 een negertje dat luisterde naar de naam Tjoepie (kan ook Tchupi of iets dergelijks zijn), tweebenig en met een spelinzicht en techniek die werkelijk indrukwekkend waren. Op de foto hierboven is hij bij de ploegenvoorstelling bij de mannekes in paars de negende van links (van het gezelschap tout court in feite). Mocht er over een jaar of vijf iemand met de naam Tjoepie/Tchupi furore maken in Eerste Klasse, weet dan dat Bert Bevers het gezegd heeft.

Langste gedicht van de stad

Joke van Leeuwen doet het goed als stadsdichter van Antwerpen. Ze schrijft niet alleen sterk werk, maar - daar vermoed ik de invloed van het feit dat ze tevens beeldend kunstenaar is - ze maakt ook bijzonder effectief gebruik van de ruimtelijke werking van stedelijke elementen. Zo is haar gedicht op de luifel voor de Stadsschouwburg (foto onder) amper te missen. En nu heeft ze ook gebruik gemaakt van de Sint-Annatunnel, de voetgangerstunnel die de stad met Linkeroever verbindt. Een klein fragment: Ha ga hier, u jij golle jullie gij, gekomen uit een kromgetrokken droom met overkant, nog zevenhonderd stappen min of meer en daar is 't stad, een plein, een schilderij, een berg vers fruit, een park dat kan bewaard, een menigte die nieuwe kleren wil. Joke's door Bob Takes vormgegeven Elfhonderd meter gedicht is in twee richtingen over de ganse lengte van de tunnel aangebracht. Het is 1144 meter lang, en waarschijnlijk het langste gedicht ter wereld. In elk geval van de stad. Ze schreef het in het kader van BLOK-BLOC, een sociaal-artistiek festival op Linkeroever. Het vers is nog tot 1 juni in de tunnel te lezen.

Belangrijkste exporteur

Als men mij gevraagd zou hebben van welk product België de belangrijkste exporteur is zou ik na enig piekeren in eerste instantie chocolade zeggen. Dan zou ik aan wapens denken, en even twijfelen over bier. Maar: men vroeg het mij niet. Lees dat België 's werelds belangrijkste...perenexporteur is. En dát zou ik niet gedacht hebben. Andere belangrijke perenexporteurs zijn onder meer véél grotere landen als Argentinië, China en Zuid-Afrika. Dat er in een klein landje als dit zoveel peren worden gekweekt (voor het eerst was de oppervlakte van perenboomgaarden hier vorig jaar groter dan die van de appelboomgaarden) verbaast me. De fruittelers verkochten vorig jaar wereldwijd voor $ 256.000.000 peren aan het buitenland, meer dan welk ander land ook....