Een zekere gelijkenis
Kijk eens aan wat een mooie nieuwe uitgave van Armando er op komst is. Volgende week verschijnt bij de Ergo Pers in Gent Hemel en aarde. De schepping, ook wel aangekondigd als Ciel et terre. La création, met gedichten en drie lithografieën van de ondertussen 79-jarige Herman Dirk van Dodeweerd. Heb zijn werk altijd gewaardeerd. Nu is hij op een spoor beland, dat me doet denken aan het spoor dat ik in 1973 (dat is dus al 35 jaar geleden, amaai) bewandelde. Toen maakte ik illustraties voor op de omslagen van dichtbundels van Uitgeverij WEL. En sommige daarvan, zoals deze op Cees van Dongens Een lach wuift door mijn oor, doen me stilistisch wel héél erg sterk aan het recente werk van Armando denken....

Stenen Strofen centraal op nieuw blog
In Bergen op Zoom bestaat een poëzieroute, de Stenen Strofen. Twaalf jaar geleden vroeg stadsarchivaris Cees Vanwesenbeeck, die toen net de Sakkoprijs voor Kunsten en Letteren had gewonnen, me of ik een gedicht wilde schrijven voor op de muur van het archief. Dat werd Bergen op Zoom. Daar kwamen zó veel positieve reacties op dat het idee werd geopperd meer gedichten in de openbare ruimte te realiseren. Daartoe werd het comité Stenen Strofen opgericht, waarvan ook ik deel uitmaak. Een van mijn taken is het rondleiden van de uitgenodigde dichters, om ze kennis te laten maken met de stad en de locatie die we voor hun gedicht op het oog hebben. Op bijgaande foto laat ik Frans Budé, Victor Vroomkoning en Ingrid Luykx Het Markiezenhof zien. Er zijn wel meer steden met een poëzieroute, maar het bijzondere aan deze is dat alle dichters speciaal iets schreven op de locatie in kwestie, of een herkenbare link naar de stad legden. Er is voortaan een blog in de lucht waarop alle relevante informatie over Stenen Strofen is te vinden:
www.stenenstrofen.blogspot.com

V for Vendetta
Uitstékende film gezien: V for Vendetta van James McTeigue. Een parabel die hier en daar iets weg heeft van een actiefilm, maar de facto een indringende studie is van de werking van macht en het misbruik dat daarvan gemaakt wordt door politici. Bush en Blair worden nergens bij naam genoemd, maar ze zullen zich wel eens achter de oren krabben (Blair dan, Bush snapt de film waarschijnlijk niet) als ze John Hurt bezig zien als de manipulatieve kanselier die het volk in toom houdt met uitgaansverboden en tuchtkampen. Prima scenario, met spitse teksten als ‘People should’nt be afraid of their government, the government should be afraid of the people’ en ‘The truth is there’ s something terribly wrong with this country’. Pluim op de hoed van hoofdrolspeler Hugo Weaving, die een intellectuele ‘terrorist’ van vlees en bloed en met een gevoelig karakter neerzet hetgeen een prestatie op zich is omdat hij dat louter met zijn lichaamstaal en stem doet vermits hij de ganse film een Guy Fawkes-masker draagt. Ook Natalie Portman is overtuigend als hoofdrolspeelster Evey. De moeite waard!
http://nl.youtube.com/watch?v=8XKa8VE7ILI

Al die tijd bekeken
Nou heb ik al zó lang deze foto als bureaublad (genomen vanaf het appartement van Annmarie Sauer, aan de Mechelsesteenweg. Haar raam biedt een weids panorama op het stuk stad waar wij middenin wonen: de blauwe pijl duidt de Bourlastraat aan), en ik zie nú pas dat ik dagelijks bekeken wordt door een kauwtje. Dat intelligente vogeltje zit rechts onder op de foto op zijn gemakje op een schoorsteen….

(Lievelingspoezen, aflevering 1) Wat is er joh?
Ik weet nog als de dag van gisteren dat we door de Sint-Josephstraat liepen, en ter hoogte van de plek waar de Rozemarijnstraat op het Sint-Josephplein uitkwam (voor generatiegenoten uit Bergen op Zoom: waar Sjaak de Bloemenman zijn winkeltje had) de oren spitsten. Wat hoorden we toch voor gepiep? We meenden dat het uit de vuilnisbak daar kwam. Toen we het deksel optilden miauwden ons twee spierwitte kittens tegemoet, daar gedumpt door crapuul dat ik ook na al die jaren nog allerhande fysieke en psychische ongemakken toewens. Als wij er niet toevallig waren gepasseerd waren de twee op de vuilnisbelt terechtgekomen. We namen het duo mee naar huis, kochten een fles melk en een pak Brinta en lieten hen daarop aanvallen. Ik zié ze nog met hun pootjes en al in het bord staan lebberen, hun buikjes zichtbaar zwellend.

We doopten de nieuwe huisgenootjes Stan en Ollie, de dikke en de dunne. Maar daar hebben ze nooit naar geluisterd. De dunne niet omdat hij doof bleek, en de dikke niet om mij nog immer onbekende redenen. Hij werd mijn eerste lievelingspoes. Hij lúisterde overigens wel, maar alleen als ik Wat is er joh? riep zoals André van Duin dat als Ome Joop deed in de Dik Voor Mekaar Show. Het was een echte kroeljanus. Maar hij was ook graag buiten. Toen ik op een zomeravond in Bath, waar we een huisje hadden, in bad zat zag ik hem door het raampje zoals hij wel vaker deed met zijn dikke kont op de dijk zitten, turend in de richting van Antwerpen. Dat was de laatste keer dat ik hem zag. Hij is nooit meer thuisgekomen, en ik heb nooit geweten waarom. Wanneer ik aan hem denk maakt dat me nog steeds verdrietig….

De weergekeerden
Schandalig mooi is toch wel vers nummer IV uit Maurice Gilliams’ Bronnen der slapeloosheid, de grote Antwerpse dichter die hier om de hoek in de Lange Gasthuisstraat heeft gewoond en een standbeeld heeft in de tuin van Het Elzenveld nabij de Kruidtuin.

De weergekeerden uit een vroeger leven
verademen bij de avondlamp der dromers.
In ’t knappend haardvuur vlamt de tover
van ’t geen had kùnnen waar zijn in ’t verleden.

Maria zingt. Boeken en oud brood verzeeglen
jaren van vrees, oud zeer en arme dagen.
Ik schrijf. Over de harde schaliedaken
van ons kasteel verbrast de nacht zijn regen.

Vaarwel, wat lelijk is. Wie wil naar buiten
in ’t landgoed van de dood, bij natte duiven
ijlings in slaap, de wieg der twijgen tarten?

Ons heim is schoon. Gewoon een vuur van takken
verwarmt de vleermuiswijfjes van de winter.
- Maar kindernamen laten zich niet vinden.

Is het niet prachtig? Let er eens op hoe De weergekeerden op het eerste gezicht lijkt te rijmen, maar dat in werkelijkheid niet doet. Dat schijnrijm is fascinerend!

Samenvloeiingen
Binst dat ik in Luik/Liège/Lüttich was de verschillende bruggen verkend. Luik, waar het mooi weer was, is een veel mooiere stad dan me altijd bij stond. Ik vind samenvloeiingen immer fascinerend. Die van de Schelde en de Leie in Gent bijvoorbeeld, die van Moezel en Rijn in Koblenz (de naam Koblenz komt van het Latijnse woord voor samenvloeiing: confluentia), de Grote en de Kleine Nete in Lier, de Amel en de Salm in Trois-Ponts en zo voorts en zo verder. En in Luik vloeien Maas en Ourthe samen. Voldoende bruggen dus om te bewandelen!

Onze Lieve Vrouw in veelvoud
Bekeek in Luik de zeer mooie en knap ingerichte tentoonstelling Nostre-Dame – Les plus belles statues de la Vierge en pays de Liège XIe – XVIIIe siècle, in de Sint-Jacobskathedraal. Zag zelden (in het Museum Mayer van den Bergh hier om de hoek, en in het Suermondt-Ludwig Museum in Aken hebben ze ook een forse verzameling) zoveel beelden van de Heilige Maagd bijeen. Bijna zonder uitzondering zijn ze van een ontroerende schoonheid. Het koor en de zijbeuken van de Luiker kathedraal zijn ingenieus afgeschermd, en liefdevol versierd met waarschijnlijk iedere Madonna die men in het bisdom kon vinden. Nog tot 26 oktober te bekijken.

http://www.tresordeliege.be/fr/actualites/agenda.html