Verrukkelijke bloemlezing
“Er bestaat een geheim verbond tussen de dichter en de kermisklant. Bert Bevers brengt het aan het licht in zijn verrukkelijke bloemlezing Nu weer de kermis gloeit met duizend lichten.” Stevige schouderklop van Mario Molegraaf, die mijn bloemlezing bespreekt in Spectrum, de wekelijkse bijlage van de dagbladen van de Geassocieerde Persdiensten. Het boek krijgt eigenlijk alleen maar leuke recensies.

De familie van Sint-Joris
Ook kerken kunnen ‘familie’ hebben. Een mooi voorbeeld is de neogotische Sint-Joriskerk aan het Mechelseplein in Antwerpen. Die werd tussen 1847 en 1853, op de plaats van de eerdere door de Fransen vernielde Sint-Joriskerk gebouwd naar een ontwerp van architect Leo Pieter Suijs. En die was mans genoeg om aan te geven dat hij zich danig had laten inspireren door de basiliek van Sainte-Clotilde in het Parijzer stadsdeel Saint-Germain-des-Prés. We zijn een kijkje gaan nemen en inderdaad is de gelijkenis uiterst treffend.

Maar er blijken meer architecten geweest te zijn die flink uitpakten naar een vergelijkbaar idee. Zo vonden onze Baskische en Beierse vrienden het een goed idee om ook in Bayonne en Regensburg een soort Sainte-Clotilde te realiseren. Het gaat om respectievelijk de Cathédrale de Sainte-Marie en de Regensburger Dom die ontegensprekelijk een met die van de Antwerpse Sint-Joriskerk verwante vorm hebben. En pas in 1880 waren de torens van de Dom in Keulen gereed. Die zijn dan wel vele malen groter, maar ook zíj lijken op die van de Sint-Joris!

Verdwenen deuren en ramen
Je kunt elkaar zomaar aan een verslaving helpen. Sinds mijn vriend Ron Scherpenisse me er op attendeerde dat hij zwart-witte blokjes verzamelde begon ik die ook overal te zien, en moest de camera slag om slinger de tas uit. Wanneer je er op let zijn ze alom. Kijk maar eens op de link Blokjes op www.ronscherpenisse.nl. Zelf verzamel ik dichte deuren en ramen. Ooit dacht iemand: ‘Hier komt de deur’, of ‘Laat ik daar het raam maken’, en later werden die dichtgemetseld. Waarom? Te veel aanloop? Verkeerd uitzicht? Enfin, ik legde er al vast in België, Duitsland, Nederland en Noord-Frankrijk. En nu stuurde Ron me er een paar fraaie uit de Elzas. Nieuwe foto’s dus op www.vanisheddoors.blogspot.com.

Swiebertjesland
Tot de Europese Unie van de 27 verhoudt Nederland, voor het belangrijkste deel door de eigen politieke draaikonterij en het halsstarrige atlanticisme, zich anno 2007 zo’n beetje zoals Texel zich verhoudt tot Nederland. Gemiste kans voor een van de stichtende landen van het Europese project. De meeste Nederlandse politici denken dat het Binnenhof nog steeds het centrum van de macht is, zien zelf niet eens dat ze onder een Haagse stolp zitten. De Randstad, daar draait alles in hun ogen om. En de politieke mannetjes en vrouwtjes laten zich daar maar al te graag in bevestigen door tijdschriften als Elsevier. Sinds Bart Tromp is overleden heeft het opinieweekblad geen columnisten meer met oog voor de Wijde Wereld.

Natuurlijk lees ik zijn opiniestukken, al is het alleen maar om me te ergeren, maar Leon de Winter preekt al jaren alleen maar voor eigen synagoge. Ik weet zéker dat hij niet kan lachen om de hierbij geplaatste cartoon van Zak. Of misschien ben ik wel gewoon bang dat hij überhaupt geen gevoel voor humor heeft, dat kan ook. En dan heb je bij Elsevier ook nog die omnifobe Syp Wynia, die voornamelijk op je lachspieren werkt. Syp is bang van Brussel, en heeft heimwee naar Dik Trommen die achterstevoren op ezels zitten, Otten en Sienen die kikkervisjes vangen uit slootjes die door platgestreken weilanden kabbelen en Pietjes Bellen die drogisten foppen. Syp Wynia zou het allerliefst een muur om Nederland laten bouwen en zich koesteren in zijn Swiebertjesland. Héérlijk naïeve lectuur….

Geslaagde stadsvernieuwing achter Gentse Zebrastraat
Je hebt zo van die nieuwbouwwijken waaraan je bij oplevering al kunt zien dat de toekomstige bewoners er niet anders dan alleen maar doodongelukkig kunnen worden. De eenvormigheid van de huizen, de rechtlijnigheid van het stratenplan, de angstwekkende aangeharktheid van de voortuintjes, de dreigende woonerfjes nodigen niet tot welbevinden uit. Neem bijvoorbeeld zo’n Reeshof, het vinexgedrocht waarmee de weilanden tussen Rijen en Tilburg-West werden volgesmeten. Te gruwelijk voor woorden. Maar je hébt nieuwbouw waarover wél is nagedacht door lieden met meer dan winstbejag in het hart. En veelal vind je die in België, waar architecten buiten de gebaande paden durven te lopen. Zo’n Zebrastraat in Gent is toch een aangename verrassing: achter een cultureel centrum is een ovalen plein opgetrokken met appartementen rondom. De ramen bieden zicht op vrijwel alle andere vensters, en de binnenplaats wordt verfrist door een eveneens ovalen vijver. Echt een zeer geslaagd stadsvernieuwingsproject dat welhaast organisch in een ouder stadsdeel is ingeplant. Je ziét dat het nieuw is, maar qua beleving lijkt ’t alsof het er al een eeuw is. En dat geldt ook voor de reusachtige spijker die op de binnenplaats in het water staat met de vanzelfsprekendheid van een mangrove.

Kogeldistel uiterst populair
In onze Hortus Botanicus, in de Antwerpse volksmond de Botanieken ’Of, is momenteel de echinops spaerocephalus, de beklierde kogeldistel, uiterst populair bij hommels. De plant heeft de diertjes iets zeer smakelijks te bieden, want ze vliegen dáárheen en –omheen. De rest van de tuin kan ze niets schelen. Hommels prefereren wanneer het daarvoor bloeitijd is trouwens ook witte boven gele dovenetel. In de witte zag ik vorige keer wel twintig exemplaren van de aardhommel zwermen, in de gele – pal ernaast – quasi geen. Wat zijn hommels toch mooi, en wat heten ze in het Latijn toch gezellig: bombus, bombus terrestris.

Van perkament tot dvd
Alsof het mensen van vlees en bloed zijn. Zo komen de hoofdrolspelers tevoorschijn uit De vita Caesarum van Suetonius. Keizers van Rome is een meesterlijk boek. Ik kan heel goed begrijpen dat het Robert Graves zaliger, die De vita Caesarum naar het Engels vertaalde, inspireerde tot het schrijven van zijn klassieker I, Claudius. Suetonius Tranquillus portretteert twaalf Romeinse keizers, van de in 44 voor Christus vermoorde Julius Caesar (al was die dan officieel nooit keizer – zijn opvolger Augustus was de eerste) tot Domitianus († 96 na Christus). Graves maakte dankbaar gebruik van de vele details die Suetonius voor het nageslacht vastlegde. Dankzij hem weten we dat Tiberius wanneer er onweer dreigde altijd een lauwerkrans droeg, omdat hij geloofde dat laurierbladeren nooit door de bliksem worden getroffen. En wat Augustus graag at: grof brood, kleine visjes, jonge boerenkaas en verse vijgen ‘van het soort dat twee maal per jaar geoogst wordt’. Uiteraard worden ook de vele politieke en relationele intriges breed uitgesponnen. Haalde Robert Graves de mosterd bij Suetonius, aan zijn I, Claudius hebben we natuurlijk de werkelijk briljante gelijknamige televisiereeks te danken. Zag deze tien uur op adembenemende wijze verbeelde geschiedenis (Brian Blessed, Sian Phillips, Derek Jacobi, George Baker: wát een toneelspelers) bij de Mediamarkt op dvd liggen. Voor…€ 7. Hetgeen me overigens een grondige vloek ontlokte, want voor exact dezelfde volledige editie heb ik toen ze pas op de markt was bij de Fnac € 69 betaald. Doe er uw voordeel mee!

O ho! O ho!
Een leuk boek om in te bladeren, maar met te veel materiaal waarop de samenstellers dan misschien om wat voor reden dan ook met heimwee terug mogen blikken maar waar de gemiddelde medemens nooit maar dan ook nooit van gehoord heeft. Ik heb het over Tijd voor teenagers – 100 Nederlandstalige liedjes die de rock & roll overleefden van Co de Kloet en Leo Boudewijns. Tijd voor teenagers was een uiterst populair radioprogramma dat De Kloet in de Late Middeleeuwen jarenlang samen mocht stellen. Als een van de voorbeelden van een liedje dat de rock & roll overleefde noemen ze Twistziek van ene Paul Gimbel. Wat een onzin. Ooit van gehoord? Hitdossiers kennen het niet, zelfs Google komt er niet op uit.