dinsdag 9 oktober 2007
Wacht eens eventjes
“Jagende katten vertrouwen meer op hun ogen dan op hun neus. In vergelijking met hun grootte heeft geen enkel dier grotere ogen.” Ik ben dol op dergelijk faits divers, maar of ze altijd kloppen is een tweede. Ik vertelde op basis van onderstaande illustratie tussen neus en lippen door tegen Geertje en Danny dat poezen verhoudingsgewijs de grootste ogen hebben, waarop onmiddellijk “Hoho” werd geopperd….En inderdaad kunnen we ons afvragen of de omschrijving niet óók of misschien wel het meest van toepassing is op de Loris lydekkerianus grandis, de slanke lori….
“Jagende katten vertrouwen meer op hun ogen dan op hun neus. In vergelijking met hun grootte heeft geen enkel dier grotere ogen.” Ik ben dol op dergelijk faits divers, maar of ze altijd kloppen is een tweede. Ik vertelde op basis van onderstaande illustratie tussen neus en lippen door tegen Geertje en Danny dat poezen verhoudingsgewijs de grootste ogen hebben, waarop onmiddellijk “Hoho” werd geopperd….En inderdaad kunnen we ons afvragen of de omschrijving niet óók of misschien wel het meest van toepassing is op de Loris lydekkerianus grandis, de slanke lori….
Tweet! Tweet!
Een van mijn lievelingsfilms is Menschen am Sonntag, uit 1930. In 1929 gedraaid door jonge cineasten die later het Derde Rijk zouden ontvluchtten en het allemaal op eigen naam zouden maken. De regie was in handen van Curt en Robert Siodmak (die later voor spektakels als The Crimson Parate tekende – hij werkte vaak met Burt Lancaster), Edgar G. Ulmer en Fred Zinnemann (denk aan klassiekers als From Here To Eternity, A Man For All Seasons en The Day Of The Jackal). Voeg daarbij dat het scenario mee werd geschreven door niemand minder dan Billy (Double Indemnity, Sunset Boulevard, Some Like It Hot) Wilder en je weet dat hier talent in het kwadraat bezig was. In Menschen am Sonntag spelen alleen maar amateurs. Het meest fascinerend vind ik de documentaire aanpak, de beelden van het alledaagse Berlijn uit de Weimarrepubliek, uit de laatste zomer van voor de grote beurskrach. De NSDAP bestond al, en mijn vader was ergens in Vlissingen aan het kanoën. Toen ik de film bij de slotscène op stop zette viel me voor het eerst de reclame op achter het blonde meisje dat een van de hoofdrollen speelt. Ze werkt in Electrola, een grammofoonplatenwinkel. In de etalage achter haar een vrolijk lachend gezicht dat een Schallplatte met een Neue Schlager aankondigt: I Lift Up My Finger And Say Tweet! Tweet! Geen idéé hebbend of dat echt bestaan heeft (Menschen am Sonntag is een van laatste stomme films) even een bezoekje aan YouTube gebracht en wéér overdonderd geraakt door de onbeschrijflijke rijkdom van het internet: YouTube hééft I Lift Up My Finger And Say Tweet! Tweet! (om platen met dergelijke titels te vinden schuimden de mannen van The Bonzo Dog Doo Dah Band vlooienmarkten af!) in de aanbieding! Het is van Herman Darewski & His Famous Melody Band:
http://www.youtube.com/watch?v=3FGq4KEh3Ik
Een van mijn lievelingsfilms is Menschen am Sonntag, uit 1930. In 1929 gedraaid door jonge cineasten die later het Derde Rijk zouden ontvluchtten en het allemaal op eigen naam zouden maken. De regie was in handen van Curt en Robert Siodmak (die later voor spektakels als The Crimson Parate tekende – hij werkte vaak met Burt Lancaster), Edgar G. Ulmer en Fred Zinnemann (denk aan klassiekers als From Here To Eternity, A Man For All Seasons en The Day Of The Jackal). Voeg daarbij dat het scenario mee werd geschreven door niemand minder dan Billy (Double Indemnity, Sunset Boulevard, Some Like It Hot) Wilder en je weet dat hier talent in het kwadraat bezig was. In Menschen am Sonntag spelen alleen maar amateurs. Het meest fascinerend vind ik de documentaire aanpak, de beelden van het alledaagse Berlijn uit de Weimarrepubliek, uit de laatste zomer van voor de grote beurskrach. De NSDAP bestond al, en mijn vader was ergens in Vlissingen aan het kanoën. Toen ik de film bij de slotscène op stop zette viel me voor het eerst de reclame op achter het blonde meisje dat een van de hoofdrollen speelt. Ze werkt in Electrola, een grammofoonplatenwinkel. In de etalage achter haar een vrolijk lachend gezicht dat een Schallplatte met een Neue Schlager aankondigt: I Lift Up My Finger And Say Tweet! Tweet! Geen idéé hebbend of dat echt bestaan heeft (Menschen am Sonntag is een van laatste stomme films) even een bezoekje aan YouTube gebracht en wéér overdonderd geraakt door de onbeschrijflijke rijkdom van het internet: YouTube hééft I Lift Up My Finger And Say Tweet! Tweet! (om platen met dergelijke titels te vinden schuimden de mannen van The Bonzo Dog Doo Dah Band vlooienmarkten af!) in de aanbieding! Het is van Herman Darewski & His Famous Melody Band:
http://www.youtube.com/watch?v=3FGq4KEh3Ik
maandag 8 oktober 2007
Fraaie herdruk van Das Narrenschiff
Tot de komst van Goethe was, uiteraard op de Bijbel na, Das Narrenschiff van Sebastian Brant (1458-1521) het meest succesvolle Duitstalige boek. Brants satirische blik op zijn tijd en tijdgenoten was een doorslaand succes. Toen het in 1494 in Basel (overigens – hetgeen indertijd zeer ongebruikelijk was – éérst in het Hoogduits, Das Narrenschiff, en pas daarna in het Latijn, Stultifera Navis) voor het eerst verscheen werd Brant zelfs met Homerus vergeleken. Dat is al te veel eer, maar dankzij Das Narrenschiff mag hij zeker worden vergeleken met andere auteurs die mens en wereld hekelden als Dante (al is die als dichter van groter belang) en Erasmus. Uitgeverij Damon in Budel bracht onlangs een liefdevol vervaardigde herdruk van Das Narrenschiff uit, in een vertaling van Dr. E. Vandervoort. Het Narrenschip steekt samen met de bijzonder fraai in facsimile gedrukte oorspronkelijke versie in een cassette (ISBN 978 90 5573 802 1). Wie hemel, aarde en zee uittestte, / Tot lust en pret en wijsheid restten, / Weert narren daarbij, dat is ’t beste. De klassieker is ruimhartig geïllustreerd met de oorspronkelijke gravures. En die zijn van de hand van niemand minder dan de grote meester Albrecht Dürer (1471-1528). Een mooie uitgave.
Tot de komst van Goethe was, uiteraard op de Bijbel na, Das Narrenschiff van Sebastian Brant (1458-1521) het meest succesvolle Duitstalige boek. Brants satirische blik op zijn tijd en tijdgenoten was een doorslaand succes. Toen het in 1494 in Basel (overigens – hetgeen indertijd zeer ongebruikelijk was – éérst in het Hoogduits, Das Narrenschiff, en pas daarna in het Latijn, Stultifera Navis) voor het eerst verscheen werd Brant zelfs met Homerus vergeleken. Dat is al te veel eer, maar dankzij Das Narrenschiff mag hij zeker worden vergeleken met andere auteurs die mens en wereld hekelden als Dante (al is die als dichter van groter belang) en Erasmus. Uitgeverij Damon in Budel bracht onlangs een liefdevol vervaardigde herdruk van Das Narrenschiff uit, in een vertaling van Dr. E. Vandervoort. Het Narrenschip steekt samen met de bijzonder fraai in facsimile gedrukte oorspronkelijke versie in een cassette (ISBN 978 90 5573 802 1). Wie hemel, aarde en zee uittestte, / Tot lust en pret en wijsheid restten, / Weert narren daarbij, dat is ’t beste. De klassieker is ruimhartig geïllustreerd met de oorspronkelijke gravures. En die zijn van de hand van niemand minder dan de grote meester Albrecht Dürer (1471-1528). Een mooie uitgave.
zondag 7 oktober 2007
Nostalgia
Ik behoor tot de allengs slinkende volksgroep der rijbewijslozen. In de dertiger jaren van de vorige eeuw echter zou ik er misschien toch eens over hebben nagedacht zulk een vaardigheidsdiploma te behalen, enkel en alleen al omdat de auto’s destijds zo fraai waren. Vond een tweetalig setje cartes vues glacees / glanzende zichtkaarten van de Tunnels sous l’Escaut Anvers / Tunnels onder de Schelde Antwerpen met onder meer een opname van de zogenaamde Konijnenpijp aan de Ankerrui. De omgeving is feitelijk amper veranderd, maar de voertuigen waren toen een lust voor het oog. De voetgangerstunnel tussen Linkeroever en Sint-Jansvliet is eigenlijk evenmin van aanzicht gewijzigd….
Ik behoor tot de allengs slinkende volksgroep der rijbewijslozen. In de dertiger jaren van de vorige eeuw echter zou ik er misschien toch eens over hebben nagedacht zulk een vaardigheidsdiploma te behalen, enkel en alleen al omdat de auto’s destijds zo fraai waren. Vond een tweetalig setje cartes vues glacees / glanzende zichtkaarten van de Tunnels sous l’Escaut Anvers / Tunnels onder de Schelde Antwerpen met onder meer een opname van de zogenaamde Konijnenpijp aan de Ankerrui. De omgeving is feitelijk amper veranderd, maar de voertuigen waren toen een lust voor het oog. De voetgangerstunnel tussen Linkeroever en Sint-Jansvliet is eigenlijk evenmin van aanzicht gewijzigd….
zaterdag 6 oktober 2007
Kroonprinsen met hoofdpijn
De koninklijke huizen hebben het maar zwaar te verduren. Koning Albert lijkt nog het best te begrijpen dat hij maar beter niet buiten de lijntjes kleurt, maar kroonprinsen als Willem-Alexander en Filip/Philippe worden door eigenlijk niemand ernstig genomen. Alex weet de aandacht redelijk afgeleid door Maxima, die er niet alleen leuk uitziet maar ook binnen een mum uitstekend Nederlands sprak. Dat lukt hier na Fabiola en Paola zelfs Mathilde niet. Flink vaak zwanger worden, dat kunnen ze als de beste. En daar werden ze natuurlijk ook voor ingehuurd. Maar soit: voor een rechtgeaarde republikein is het leuk om te merken dat de jongere generatie creatief aan de slag gaat met deze monarchistische reuzen op lemen voeten. Is de beeldmanipulatie met W-A nog braafjes, dan laten studenten webdesign het er goed op lijken dat het Koninklijk Paleis in Brussel wordt opgeblazen:
http://www.youtube.com/carovander
De koninklijke huizen hebben het maar zwaar te verduren. Koning Albert lijkt nog het best te begrijpen dat hij maar beter niet buiten de lijntjes kleurt, maar kroonprinsen als Willem-Alexander en Filip/Philippe worden door eigenlijk niemand ernstig genomen. Alex weet de aandacht redelijk afgeleid door Maxima, die er niet alleen leuk uitziet maar ook binnen een mum uitstekend Nederlands sprak. Dat lukt hier na Fabiola en Paola zelfs Mathilde niet. Flink vaak zwanger worden, dat kunnen ze als de beste. En daar werden ze natuurlijk ook voor ingehuurd. Maar soit: voor een rechtgeaarde republikein is het leuk om te merken dat de jongere generatie creatief aan de slag gaat met deze monarchistische reuzen op lemen voeten. Is de beeldmanipulatie met W-A nog braafjes, dan laten studenten webdesign het er goed op lijken dat het Koninklijk Paleis in Brussel wordt opgeblazen:
http://www.youtube.com/carovander
vrijdag 5 oktober 2007
Bergen op Zoom
Lang geleden is het niet dat onder de dikke boom aan het Gouvernementsplein in geboortestad Bergen op Zoom mijn gedicht Dikke boom werd onthuld. Vijf jaar, bijna zes. Maar als je kijkt naar de politieke vluchtigheid dan lijkt het veel langer geleden. Van de mensen op bijgaande videostill van de onthulling is bijna niemand meer actief in de functie die hij op dat ogenblik uitoefende. Stefan Vermeulen is geen wethouder meer en wat wel weet ik niet, burgemeester Peter van der Velden is nog wel burgemeester maar niet meer van Bergen op Zoom maar van Breda, Prins Wannes II Bas van Oevelen is geen ’òòg’eid meer maar bobo in de Stichting Vastenavend, ik schrijf nog gedichten, wethouder Giel Jansen is geen wethouder meer maar burgemeester van Cromstrijen, wethouder Piet van den Kieboom is geen wethouder meer en wat wel weet ik niet en gemeentesecretaris Peter Thomassen is met pensioen. Wat ons zonder twijfel allemaal zal overleven is het gedicht, want in roestvrij staal. Vanmorgen vroeg belde mijn broer Peter me vanuit Middelburg, waar hij me zojuist was tegengekomen in De Volkskrant. Columnist Martin Bril schetst een aardige impressie van het Jubelstadje aan de Schelde. Plataan en gedicht waren hem ook opgevallen (al moet het natuurlijk zijn van den domme):
http://www.martinbril.nl/archief/2007/10/bergen_op_zoom.html
Lang geleden is het niet dat onder de dikke boom aan het Gouvernementsplein in geboortestad Bergen op Zoom mijn gedicht Dikke boom werd onthuld. Vijf jaar, bijna zes. Maar als je kijkt naar de politieke vluchtigheid dan lijkt het veel langer geleden. Van de mensen op bijgaande videostill van de onthulling is bijna niemand meer actief in de functie die hij op dat ogenblik uitoefende. Stefan Vermeulen is geen wethouder meer en wat wel weet ik niet, burgemeester Peter van der Velden is nog wel burgemeester maar niet meer van Bergen op Zoom maar van Breda, Prins Wannes II Bas van Oevelen is geen ’òòg’eid meer maar bobo in de Stichting Vastenavend, ik schrijf nog gedichten, wethouder Giel Jansen is geen wethouder meer maar burgemeester van Cromstrijen, wethouder Piet van den Kieboom is geen wethouder meer en wat wel weet ik niet en gemeentesecretaris Peter Thomassen is met pensioen. Wat ons zonder twijfel allemaal zal overleven is het gedicht, want in roestvrij staal. Vanmorgen vroeg belde mijn broer Peter me vanuit Middelburg, waar hij me zojuist was tegengekomen in De Volkskrant. Columnist Martin Bril schetst een aardige impressie van het Jubelstadje aan de Schelde. Plataan en gedicht waren hem ook opgevallen (al moet het natuurlijk zijn van den domme):
http://www.martinbril.nl/archief/2007/10/bergen_op_zoom.html
donderdag 4 oktober 2007
Van harte, Jorge
Vandaag is Jorge Valdano jarig. Hij wordt 52. In de finale van het WK voetbal van 1986 scoorde hij zeer fraai. Dat doelpunt is in deze link te zien. En er staat nog veel meer moois op, want Valdano’s kapitein was de Beste Voetballer Aller Tijden. Tegenwoordig een beetje een mafketel, maar da’s wellicht niet zo vreemd omdat hij toentertijd ook al onnavolgbaar was:
http://www.youtube.com/watch?v=413Jp1zYsEs
Vandaag is Jorge Valdano jarig. Hij wordt 52. In de finale van het WK voetbal van 1986 scoorde hij zeer fraai. Dat doelpunt is in deze link te zien. En er staat nog veel meer moois op, want Valdano’s kapitein was de Beste Voetballer Aller Tijden. Tegenwoordig een beetje een mafketel, maar da’s wellicht niet zo vreemd omdat hij toentertijd ook al onnavolgbaar was:
http://www.youtube.com/watch?v=413Jp1zYsEs
Goed nieuws
Het wordt wel eens vergeten, maar een van dé historische blunders van de vorige eeuw was de toelating van het Verenigd Koninkrijk tot de Europese Unie (toen nog EEG). Wat je van de man ook mocht vinden, Charles de Gaulle had gróót gelijk om de Britten te weren. Hij was nog niet overleden of Pompidou zette de deur open. Londen gaf en geeft geen ziér om de Europese gedachte. Het is ze daar slechts om de centen begonnen (al doen ze met de € natuurlijk weer niet mee – daar gaan ze nog spijt van krijgen), verder zijn ze alleen lid om zoveel mogelijk spaken in de wielen van een politiek doeltreffend Brussel te kunnen steken. Een vijfde colonne aan het handje van Washington. Niet meer, en niet minder. En nu Londen ook Warschau aan het opstoken is, wordt het sommige mensen gelukkig te gortig. Gazet van Antwerpen meldt juist: "'De Europese Unie zit met een dilemma. Moet het landen, zoals Groot-Brittannië die de Europese integratie systematisch afremmen, uit de Unie stoten of niet?' Dat verklaarde Etienne Davignon op de studiedag van Friends of Europe in het Egmontpaleis te Brussel. Daarmee repliceerde Davignon op een bedenking van de groene europarlementariër Daniel Cohn-Bendit dat de huidige situatie met het VK en Polen onhoudbaar is." Misschien moet er voor beide landen aan gepriviligieerd partnerschap worden gedacht. Een taboe doorbroken! Voor het eerst wordt er openlijk geopperd het Verenigd Koninkrijk (en indien nodig Polen) te royeren….Voorlopig komen deze geluiden ‘slechts’ uit het kleine België (dat ook als eerste openlijk weigerde in Bush’s Irak-gekte mee te stappen), maar réken maar dat ze hier in Berlijn en Parijs een borrel op pakken.
Het wordt wel eens vergeten, maar een van dé historische blunders van de vorige eeuw was de toelating van het Verenigd Koninkrijk tot de Europese Unie (toen nog EEG). Wat je van de man ook mocht vinden, Charles de Gaulle had gróót gelijk om de Britten te weren. Hij was nog niet overleden of Pompidou zette de deur open. Londen gaf en geeft geen ziér om de Europese gedachte. Het is ze daar slechts om de centen begonnen (al doen ze met de € natuurlijk weer niet mee – daar gaan ze nog spijt van krijgen), verder zijn ze alleen lid om zoveel mogelijk spaken in de wielen van een politiek doeltreffend Brussel te kunnen steken. Een vijfde colonne aan het handje van Washington. Niet meer, en niet minder. En nu Londen ook Warschau aan het opstoken is, wordt het sommige mensen gelukkig te gortig. Gazet van Antwerpen meldt juist: "'De Europese Unie zit met een dilemma. Moet het landen, zoals Groot-Brittannië die de Europese integratie systematisch afremmen, uit de Unie stoten of niet?' Dat verklaarde Etienne Davignon op de studiedag van Friends of Europe in het Egmontpaleis te Brussel. Daarmee repliceerde Davignon op een bedenking van de groene europarlementariër Daniel Cohn-Bendit dat de huidige situatie met het VK en Polen onhoudbaar is." Misschien moet er voor beide landen aan gepriviligieerd partnerschap worden gedacht. Een taboe doorbroken! Voor het eerst wordt er openlijk geopperd het Verenigd Koninkrijk (en indien nodig Polen) te royeren….Voorlopig komen deze geluiden ‘slechts’ uit het kleine België (dat ook als eerste openlijk weigerde in Bush’s Irak-gekte mee te stappen), maar réken maar dat ze hier in Berlijn en Parijs een borrel op pakken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
